( ^_^)~ *P i k K a p ๏ O*~(^_^ )

Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Romantic Comedy (อาจเปลี่ยนได้ตามอารมณ์ Writer ค่ะ = =)

Pairing :: YOOSU

Warnning :: ขอโทษจริงๆค่ะ ต่อเนื่องจากแชพที่แล้ว ที่มาต่อช้าเหลือเกิน

 ดูไปดูมา เกือบ 2 อาทิตย์ (อิป้านี่เพิ่งจะรู้สึกตัวเอาป่านนี้)

เลยรีบเอาแชพจบมาต่ออย่างว่องเลยค่ะ ไปอ่านกันเล๊ย

 

 

Music Playlist at MixPod.com

 

Chapter :: 7 Ending



2 อาทิตย์ต่อมา


โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะบริหาร มหาลัยยอนเซ (ที่เดิม)


ซองมินละสายตาจากหนังสือการ์ตูนตรงหน้า หันมามองจุนซูที่นั่งกระสับกระส่ายในมือถือโทรศัพท์เครื่องเล็กราคาแพง


ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มทำท่าจะกดเบอร์โทรออก แต่ก็ไม่กล้าสุดท้ายก็วางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทำหน้าเศร้า

ซักพักก็ยิ้มแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรอีก แต่ก็วางลงอย่างเดิม ถอนหายใจทำหน้าเศร้า(อีกแล้ว)

เป็นอย่างนี้อยู่ราวครึ่งชม. (= =)


“ดงเฮ แกไปห้องพยาบาล ขอยาระงับประสาทให้จุนซูกินหน่อยดิ๊ ใกล้แล้วมันอ่ะ เด๊ยวยิ้มเด๊ยวเศร้า ประสาทแดกแล้วมั้ง” กระต่ายน้อยบ่นประชดก่อนส่ายหัวระอา

“งื้อ... ก็เค้าไม่กล้าโทรอ่ะ กลัวยูชอนจำเบอร์ได้ ซองมินเพื่อนรัก เอาเบอร์แกโทรหายูชอนให้หน่อยซินะนะนะ” จุนซูเขย่าแขนเพื่อนรักพร้อมส่งสายตาออดอ้อนใส่เต็มที่

“เออๆๆ เอาเบอร์มาดิ เลิกเขย่าได้แล้วรำคาญ ตอนดีๆกันไม่เคยเห็นหัวหรอก พอทะเลาะกันไหงตูไปเกี่ยวได้วะเนี่ย เซ็ง!!”

ร่างเล็กยิ้มแปล้ ก่อนรีบหยิบโทรศัพท์จากมือซองมิน กดเบอร์โทรออกแล้วส่งคืนให้ซองมินทันที


ตู๊ดดดดด........ ตู๊ดดดด......

ตู๊ดดดดด....... ตู๊ดดดด......



“รับยังๆ” ดงเฮผู้ร่วมเหตุการณ์เอ่ยถาม สีหน้าตื่นเต้นสุดๆ


“ยังเลย นี่เพิ่ง 8 โมงเอง แฟนแกยังไม่ตื่นหรือเปล่าเนี่ย” ซองมินเอ่ยถาม จุนซูส่ายหน้าไม่รู้ ก่อนจะกุมมือลุ้นระทึกเต็มที่


ตู๊ดดดดด...... ตู๊ดดดดด......


ตู๊ดดดดด.... ตู๊ดดดด...... (ยังคงไม่มีคนรับสาย)


“เมื่อยมือแล้ว แกถือสายรอก่อน รับแล้วค่อยส่งให้ฉันคุยละกัน”

ซองมินยื่นโทรศัพท์คืนให้จุนซู ก่อนหันมาสนใจหนังสือการ์ตูนตรงหน้า

ดงเฮตื่นเต้นจนเลิกตื่นเต้นไปละ ลูกปลาน้อยหันไปหยิบฮานามิเข้าปากต่อทันที ปล่อยให้เพื่อนร่างเล็กใจจดใจจ่อรอสายหน้าดำคร่ำเครียตอยู่คนเดียว


ตู๊ดดดด..... ตู๊ดดดดด.....

ตู๊ดดดด..... ตู๊ดดดดด..... (ความพยายามเป็นเลิศ เป็นไร้ทเตอร์วางไปนานละ = =)



“ซองมิ๊นนน!!! โน่นรถไอติมกระทิมหาชัย กินป่าวว???” ดงเฮสะกิดไหล่ซองมิน ก่อนจะชี้ไปยังรถไอติมที่วิ่งผ่านข้างกำแพงด้านนอกมหาลัย


“เฮ้ย กินๆ เรียกดิ เร็ว... ตะโกนดิ๊ มันจะไปไกลแล้ว !!!” สองสาว(?)กระเสือกกระสนวิ่งตามรถไอติม

ปากก็ตะโกนเรียกลุงจอดก่อน...!!! แหกปากโวยวายตลอดทาง มัวแต่ห่วงกินกันจน...

ลืมอะไรหรือเปล่า...????

ตู๊ดดดดด....

“ฮัลโหล ....” เสียงทุ้มที่ร่างเล็กคุ้นเคยเอ่ย


จุนซูที่รอสายอย่างเหม่อๆ สะดุ้งโหยง เฮ้ย..!! ไม่ทันตั้งตัวเลยวุ้ย ร่างเล็กหันไปหาตัวช่วยด้านข้างทันที


แต่ ....

ว่างเปล่า ....

มันไปไหนกันหมด ….

ฟิ้วววว....~ (= = !)



“ฮัลโหล... นั่นใครพูดครับ...”

ร่างเล็กทำอะไรไม่ถูก สมองมึนงง เบลอใบ้รับประทานไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมา ทำไงดี จุนซูคิดซิคิด!!!

“ฮัลโหล ได้ยินหรือเปล่าคับ นั่นใครคับ”


“อ่ะ...เอ่อ...” ร่างเล็กเอ่ยตะกุกตะกัก สมองประมวลผลคิดคำพูดอย่างหนัก


“ว่าไงคับ ใครกันคับเนี่ย”


“ฮะ..ฮัลโหลๆ ยองยองซอยเหรอ...!!!” เอาวะ คิดไม่ออกเว้ย เนียนไปก่อน = = !


“อะไรนะคับ ยองยองซอย ยองยองซอยไหนคับ”


“ฮัลโหล ยองยองซอย นี่…นี่จองคานทองพูดนะ” (= . . =)


“ไม่ใช่คับ ผมไม่ได้ชื่อยองยองซอยคับ” คนห่าไรชื่อน่าเกลียดได้อีก เบอร์นี้ปาร์คยูชอนสุดหล่อเท่านั้นคับ


“ไม่ค่อยได้ยินเลย โทรศัพท์นายเป็นอะไรอ่ะ ซี่....ซ่า.....” จุนซูยังคนเนียนได้อยู่อีก แถมทำซาวน์เอฟเฟ็คประกอบเพื่อความสมจริงอีกต่างหาก


“เอ่อ คือคุณคับโทรผิดแล้วผมไม่ได้ชื่อยองยองซอย แล้วก็ไม่เคยมีเพื่อนชื่อจองคานทองด้วย

แต่.. เอ๊ะ...เสียงคุณคุ้นๆนะ ฮัลโหลๆ....”


ตายแล้วจุนซู ทำไงดี ตัดสายยูชอนต้องโทรกลับมาแน่เลย จะตัดบทวางสายยังไงดีเนี่ย คิดซิคิด..!!!


“ฮะ..ฮัลโหล ยองยองซอย พรุ่งนี้อย่าลืมไปปฐมนิเทศนะ เออแค่นี้แหล่ะ หวัดดี” จุนซูรัวเป็นชุดก่อนจะรีบตัดสายทิ้งทันที


ร่างเล็กยกมือขึ้นกุมหัวใจ ต่อมอะดรีนาลีนพุ่งพล่าน เหงื่อแตกเต็มตัวเหมือนไปวิ่งระยะไกลมา


ฮู้วววว โล่งงงง!! เกือบไปแล้วไง จุนซูเอ๊ย



“หูยแก ไอติมมหาชัยของแท้เจ้านี้อร่อยจริงๆอ่ะ ให้ข้าวเหนียวเยอะมากๆเลยเน๊อะ” ดงเฮเอ่ยก่อนตักไอติมคำโตเข้าปาก

“อืม ขนุนก็เยอะสุดยอดอ่ะ” สองสาวที่กลับจากการวิ่ง 800*800 เมตรเพื่อไปซื้อไอติมกระทิ(?)

เดินชิลกินไอติมไปคุยไปสบายอารมณ์ ก่อนจะนั่งลงประจำที่เดิม


ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยเหรอพวกแก?? ตกลงอะไรกันไว้ จุนซูหันไปถลึงตามองค้อนใส่


“เป็นไรหน้างออีก อ๋อ ไม่ลืม นี่ไงของแก ใส่ลูกชิดที่แกชอบไง เลี้ยงๆไม่คิดตัง” ซองมินยื่นถ้วยไอติมส่งให้เพื่อนตัวเล็กที่นั่งหน้าบึ้งตึง ก่อนฉีกยิ้มกว้าง

“เออ กินดิเด๊ยวละลาย อร่อยมากอ่ะ ของเค้าดีจริงๆเน๊อะซองมิน”


จุนซูเงยหน้ามองสองสาวอย่างระอา ก่อนเอื้อมมือไปรับถ้วยไอติม


เฮ้อ...!! ช่างแม่งเห๊อะ..!!! (= * =) ว่าแล้วก็ตักลูกชิดเข้าปาก....~


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////



รถเปอร์ Porsche Carrera GT สีแดงเพลิงราคาแพงหูฉี่จอดแนบขนาบข้างๆประตูรั้วมหาลัยยอนเซ

เรียกความสนใจจากผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้เป็นอย่างดี


“กุหล่ะเซ็ง จะชวนมาดักซุ่ม เอารถคันนี้ทำไมวะ จากไม่เด่นกลายเป็นโคตรเด่นเลยมึง = = ” ยูชอนบ่น


ก็ทันทีที่เค้าได้รับโทรศัพท์แปลกๆ เสียงคล้ายจุนซู ความคิดถึงก็ระเบิดจนอดที่มาดักซุ่มดูไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะขับรถมาคนเดียว

ก็เลยชวนคยูฮยอนมาด้วย แล้วดูมันซิ แม่งเล่นขับรถโคตะระแพงอย่างนี้มา ยังไม่พอ เปิดประทุนอีก

เออถ้าจุนซูเดินผ่านมาคงหลบได้อ่ะเน๊อะ อุตส่าห์ไม่เอารถตัวเองมากลัวจะจำได้ ก็ดันต้องมาเด่นเพราะรถมันอีก เวนกรรมจริงๆ = =


“อ้าว ก็นี่มหาลัยนะมึงไม่ใช่โรงเรียนม.ปลาย คนเยอะแยะ ต้องดูดีหน่อยดิวะ เผื่อเจอเด็ดๆจะได้จีบซะเลย” คยูฮยอนว่าพลางจัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทาง


“มึงปิดประทุนได้มั้ยเนี่ย ถ้าจุนซูเดินผ่าน เห็นกุพอดี” ยูชอนบ่นส่ายหัวระอา คิดผิดจริงๆที่ชวนมันมา


“คงไม่ได้หรอกหว่ะ เด๊ยวคนไม่รู้ว่านอกจากจะรวยแล้วกุยังหล่อด้วย เฮ้ยนั่นเฮียยุนนี่หว่า เดินมากับกลุ่มใครวะโคตรน่ารักเลย ดูดิ”

คยูฮยอนสะกิดผมให้หันไปมองกลุ่มนักศึกษาที่เดินออกจากประตูมา



เฮียยุนแล้ว... ฮะเฮ้ย!! …จุนซูนี่หว่า...!!!! ไวเท่าความคิด ผมไถลตัวไหลลงไปกองที่เบาะทันที มิดป่าววะเนี่ย คงไม่เห็นหัวตูหรอกนะ


“เฮียยุน ทางนี้เฮียยุนน..!!” ไอเชี่ย คยูฮยอนแหกปากตะโกนเรียกเฮียยุนใหญ่เลย แม่งเอ๊ย เปิดประตูวิ่งตอนนี้ทันป่าววะ


“อ้าว ไอน้องมาทำอะไรที่นี้วะ แล้วนั่นเอ็งลงไปทำอะไรวะยูชอน”


เฮือกก!!! มาเร็วจริงๆ ดันมาเห็นสภาพตอนกุกำลังมุดเลยด้วยนะ ผมค่อยๆ ดันตัวขึ้นกลับมานั่งเหมือนเดิม


“เศษตังค์หล่นอ่ะเฮีย เลยก้มลงไปเก็บ” ผมแก้ตัวตอบเฮียยุน ก่อนไล่สายตามองไปด้านข้าง ก็เห็นคนตัวเล็กที่ผมคิดถึงนักหนาจนจะเป็นบ้าเป็นบอยืนอยู่


ผมมองหน้าเค้าตั้งใจจะยิ้มให้ แต่จุนซูสะบัดหน้าหนีผมซะงั้น …!!



งื้อ ..~ เจอกันแบบไม่ทันตั้งตัวอย่างนี้เขินอ่า ทำหน้าไม่ถูกแหะ – จุนซู

ขนาดหน้ายังไม่อยากจะมองเลยใช่มั้ย แค่นี้ต้องเชิดใส่ ด้ายย ไม่สนก็ได้...!!! – ยูชอน



“เออ ไหนๆมากันก็ดีแล้ว วันนี้บอลที่เฮียแทงไว้ เข้าหมดทุกคู่เลย ป่ะ ไปฉลองกันหน่อยเว้ย เฮียเลี้ยงเอง” เฮียยุนเอ่ยเปิดประเด็น


“จัดมาเลย ร้านไหนเฮีย” คยูฮยอนละจากการส่งสายตาเจ้าชู้ใส่ซองมิน เอ่ยถามกระดี้กระด้าทันที ไอนี่


“ร้านตำระเบิดละกัน วันนี้เฮียเลี้ยงอาหารต่างประเทศเว้ย 555+ ป่ะ สาวๆไปด้วยกันนะ”

ผมแอบเห็นเฮียยุน ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ไอคยู แว้บเดียวจริงๆ สองคนนี้มันวางแผนกันมาก่อนใช่มั้ยเนี่ย


“เอ่อ..คือ..พอดี” คนน่ารักของผมทำท่ากระอักกระอ่วนใจ ไม่อยากไปขนาดนั้นเลย..!


“ไปฮะๆ อยากกินส้มตำเหมือนกัน” ดงเฮรีบสวนตอบขึ้นมาทันที ซองมินที่ยิ้มแป้นส่งสายตาให้คยูก็พยักหน้าสนับสนุนด้วย


“แต่ดงเฮ!! เราต้องไปทำรายงานกันไม่ใช่เหรอ” คนตัวเล็กใช้สายตาพิฆาตใส่เพื่อนรักทั้งสอง ถ้าฆ่าได้คงฆ่าไปแล้วมั้ง


“ใครไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปซิ” ยูชอนที่นั่งเงียบอยู่นานโพล่งขึ้นมา จุนซูตวัดหางตามองอย่างไม่พอใจ ตั้งท่าจะเถียงกลับ


“ไปเหอะจุนซู วันนี้พี่เลี้ยง ไปกับพี่ไม่ได้เหรอไง” ยุนโฮเอ่ยชวน ตัดบทก่อนที่จะเกิดศึก 2 สายพันธ์ จากที่จะให้มันดีกันกลายเป็นทำให้มันทะเลาะกันแทน


“นี่ถ้าพี่ยุนโฮไม่ชวน จุนซูไม่ไปหรอกนะ เบื่อขี้หน้าคนบางคน ชิส์!!” จุนซูย่นหน้าเบ้ปากใส่ยูชอน


“งั้นมึงลงเลยยูชอน มึงไปรถเฮียยุน ส่วนซองมินไปกับผมนะคับ” คยูมันไล่ตะเพิดผมอย่างไม่ใยดี


และที่ทำผมอึ้งก็คือ ในเวลาไม่กี่นาทีแม่งรู้จักชื่อแส่เค้าแล้วเหรอวะ!! แถมซองมินแก้มป่องก็บ้าจี้พยักหน้าตกลงอีกนะ เจริญหล่ะ!!


“ไปกันเหอะหะ ดงเฮหิวแล้วววว...” นี่ก็อีกคน ช่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรบ้างเลย = =


เมื่อตกลงจัดสรรที่นั่งกันได้เดอะแก๊งก็ออกเดินทางจุดมุ่งหมายคือร้านตำระเบิดทันที


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


ร้านตำระเบิด


ท่ามกลางบรรยากาศเฮฮาของหนุ่มๆสาวๆ(?) เสียงพูดคุยหยอกล้อ เสียงหัวเราะกับเสียงซี๊ดซ๊าด (เพราะความเผ็ดกรุณาอย่าจิ้นไปไกล)

กลับมีสงครามเย็นระหว่างจุนซูกับยูชอนที่นั่งตรงข้ามกันแทรกอยู่ในนั้นด้วย ยูชอนไม่พูดอะไรเลย ส่วนจุนซูก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน


“เฮียยุน ผมขอตัวก่อนนะ พอดีผมจะพาซองมินไปดูรถแข่งที่อู่ผมหน่ะ” คยูฮยอนเอ่ยปากก่อนจะลุกขึ้นจูงมือซองมินเดินออกไปเฉยเลย เออดีหว่ะ คู่นี้มันไวจริงๆ


“จุนซูเค้ากลับก่อนนะ คิบอมโทรมาตามอ่ะ บอกอยู่ที่หอแล้ว” นี่ก็อีกคน อยากกินนักไม่ใช่หรือไงนังพวกนี้ อยู่ดีๆทิ้งตูเฉยเลย


“งั้นเด๊ยวออกไปพร้อมพี่เลย พอดีพี่จะไปรับแจจุงหน้าปากซอยพอดี ยูชอน จุนซู เด๊ยวพี่มานะ ไปรับแจก่อน” เฮียยุนยักคิ้วให้ผม ก่อนจะรีบเดินออกไป



เหลือเพียงผมกับจุนซู ........ ลำพัง สองต่อสอง ........



ผมเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งเขี่ยลาบหมูในจานอย่างเซ็งๆ อยากคุยเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี

เอาวะ อยากง้อเค้าก็ต้องกล้าขอโทษเค้าเว้ย!!


“จุน.....”


“พี่ยูช๊อนนนน!! ตายแล้ว บังเอิญจริงๆเลย คิดถึงจังเลยค่ะที่รัก” ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปากพูด

อยู่ดีๆน้องแอนนาที่ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ตรงเข้ามากอดคอผม
ทันที


คนตัวเล็กหน้าเหวอ มองผมด้วยสีหน้าตกใจไม่น้อย


“เอ่อ...น้องแอนนา กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คับ” ยูชอนเอ่ยตอบยิ้มแห้งๆ วางสีหน้าไม่ถูก ตาก็เหลือบมองจุนซูอย่างเกรงๆ


“เมื่อวานค่ะ โอปป้าไม่เห็นเมล์มาหาแอนนาบ้างเลยนะ คิดถึงจังเลย จุ๊บ!!” สาวน้อยคุยจ้อก่อนจะหอมแก้มยูชอนฟอดใหญ่


ฉับพลันเสียงช้อนส้อมกระแทกจานดังลั่น จุนซูมองหน้ายูชอนที่ดูระริกระรี้มีความสุขเหลือเกิน ก็ทนไม่ไหวหมั่นไส้ขึ้นมา

นังชะนีนี่ก็อีกตัวถึงขั้นนั่งตักหอมแก้มกันเลยเหรอ เกินไปแล้วนะโว้ยยย!!! ดวงตาเรียวปรายตามองยูชอนออกแนวค้อนเล็กๆ



เฮือกกก ทำไมรู้สึกหนาว เสียวสันหลังวาบยังไงไม่รู้ – ยูชอน


“ใครกันคะ พี่ยูชอน” น้องแอนนาเอ่ยถาม


“เอ่อ... น้องแอนนาลงจากตักพี่ก่อนได้มั้ยคับ” พี่รู้สึกว่างานพี่จะเข้าแล้วหล่ะ


“พี่หน้ากลมคนนี้เป็นใครเหรอคะพี่ยูชอน” เวนกำ ผมได้ดูจุนซูเปลี่ยนปางอีกครั้งก็วันนี้แหล่ะมั้ง


ทันใดนั้นคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นพรวด มือเรียวยกจานลาบหมูขึ้นมาเทใส่หัวน้องแอนนาด้วยความแม่นยำ เต็มๆคับพี่น้อง..!!


“เป็นเมียยูชอนไง พอใจมั้ยอิชะนีป่า” ท่ามกลางความตกตะลึงของคนในร้านกับเสียงกรี๊ดของน้องแอนนา ผมรีบหยิบเงินวางบนโต๊ะ

ก่อนรีบจูงมือจุนซูวิ่งออกมาจากร้านทันที



เมื่อพ้นจากร้านมาไกลแล้ว คนตัวเล็กก็สะบัดมือออกจากผม ใบหน้าน่ารักงอง้ำเป็นม้าหมากรุกเชียว


“ปล่อยเลย ปล่อยย..!!” จุนซูกระชากเสียง พลางสะบัดมือออกจากอุ้งมือของผม


“ไม่ปล่อย !!” ยูชอนพูดลอยหน้าลอยตาไม่สะทกสะท้านกับสายตาฟาดฟันที่จุนซูส่งมาให้เลยซักนิด


“บอกให้ปล่อยไงเล่า ปล่อยๆๆๆ” จุนซูตะโกนเสียงดังยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นท่าทีไม่แยแสของยูชอน


“หึงหรือไง??” เสียงทุ้มเอ่ยถามน้ำเสียงหยอกเย้า


“ใครหึง” จุนซูสวนขึ้นทันที ใบหน้าขาวใสบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม


“ก็จุนซูไงหึงผม ไม่งั้นจะเอาลาบเทหัวน้องเค้าทำไม แถมยังประกาศลั่นร้านเลยว่าเป็นเมียผมอีกต่างหาก”


“ไม่ได้หึง แค่โมโหที่นังนั่นมันพูด สำคัญตัวเองผิดไปแล้วมั้ง” เสียงใสเอ่ยตอบ คิ้วเข้มได้รูปขมวดกันเล็กน้อย เมื่อคนตัวเล็กไม่มีท่าทียอมรับง่ายๆ


“อ่ะๆ ไม่หึงก็ไม่หึง อ่า...คิดถึงจังเลย” ยูชอนถือโอกาสดึงแขนคนน่ารักให้เซลงมาซบอก พลางกอดรัดแนบแน่น ซึมซับสัมผัสหอมหวานที่โหยหามาตลอด


“ทำอะไรอ่ะ ปล่อยนะ!!” จุนซูพูดหน้ามุ่ย สองมือยกขึ้นดันอกคนเจ้าเล่ห์ให้ออกห่างจากตัว แต่ยิ่งดันเท่าไหร่ ยูชอนก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดมากเท่านั้น


“ขอโทษนะ..” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก ก่อนจะจุมพิตเบาๆที่ขมับของคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา

การกระทำที่อ่อนโยนนั้นทำเอาคนตัวเล็กแสนพยศถึงกับหยุดนิ่ง หัวใจเต้นแรงแทบระเบิดออกมา

ร่างบางผละออกห่าง ดวงตาเรียวจ้องมองใบหน้าคมเข้มที่แววตาฉายแววจริงใจอย่างปิดไม่มิด จนคนมองต้องเป็นฝ่ายเสหน้าหลบไปทางอื่น



“ขอโทษนะ อย่าเกลียดผมเลย ผม..รักจุนซูจริงๆนะ” เสียงทุ้มสั่นเครือ จนคนตัวเล็กรู้สึกได้



“ยูชอน….” จุนซูช้อนตาขึ้นมองร่างโปร่งตรงหน้า ยกตัวขึ้นจูบเบาๆที่ริมฝีฝากอิ่ม ก่อนจะกอดตอบ

คำว่ารักของยูชอนทำเอาหัวใจดวงเล็กๆพองโตจนคับแน่นไปหมด


“ทำไมวันนั้นไม่ฟังเค้าพูดให้จบก่อนหล่ะ จริงอยู่ที่จุนซูแค่อยากเอาชนะคำท้าของเพื่อน จริงอยู่ที่หลอกยูชอน แค่จะคบเล่นๆ”

พูดยังไม่ทันจะจบประโยค ยูชอนก็ดันตัวจุนซูออก หันหลังเดินตั้งท่าจะเดินหนี


“แต่เค้ารักยูชอนจริงๆนะ..!! เค้ารักยูชอนได้ยินหรือเปล่า..!! ไอบ้า..!! ไอทึ่มเอ๊ย..!!” คนตัวเล็กตะโกนบอกน้ำเสียงตัดพ้อ



“จริงเหรอจุนซู” ยูชอนหันหลังกลับมา ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มไม่หุบ


“อื้อ..ฮึก...เค้ารักยูชอนจริงๆนะ รักจริงๆไม่ได้หลอกนะ” คนตัวเล็กช้อนตากลมใสที่มีน้ำตาคลอขึ้นมองหน้ายูชอน


ร่างโปร่งคว้าเอวคนตัวเล็กเข้ามากอดปลอบโยนก่อนที่ร่างบางจะร้องไห้ซะก่อน มือหนายกขึ้นลูบแก้มใสเบาๆ อย่างทะนุถนอม

ก่อนจะวางปลายคางลงบนไหล่บางใช้สันจมูกคลอเคลียไปตามต้นคอขาว พร้อมกับกอดแนบชิดส่งผ่านความรักไปยังคนในอ้อมกอด



“ยกเลิกนะ ไม่เลิกกันแล้ว เป็นแฟนกันเหมือนเดิมนะคับ” ยูชอนกระซิบเบาๆที่ข้างหู น้ำเสียงอ้อนวอนจนคนฟังหัวใจหวั่นไหว


“…..” คนตัวเล็กไม่ตอบแต่พยักหน้าตอบรับแทน พูดจาน่ารักอย่างเนี้ย...ใครไม่รักไม่ดีด้วยก็บ้าแล้ว


ยูชอนผละออกจากจุนซู ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าน่ารักด้วยแววตาอ้อนๆ


“….. ยูชอนเป็นของจุนซูนะ”


“....อื้อ.... จุนซูก็เป็นของยูชอนเหมือนกัน” เสียงใสเอ่ยตอบ พลางยิ้มหวานจนยูชอนแทบกระอักความน่ารักตายตรงนั้น


ใบหน้าคมค่อยๆก้มลงมาคลอเคลียปลายจมูกที่แก้มใสอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนริมฝีปากอิ่มจะแนบลงบนริมฝีปากบางแดงมอบสัมผัสหอมหวาน

ส่งผ่านให้คนรักอย่างแผ่วเบา ไม่จาบจ้วง ไม่ร้อนแรง แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยน จูบหวานๆที่ทำให้อบอุ่นไปทั้งหัวใจ....



“เราเป็นของกันและกันนะ...”




////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



เมื่อปรับความเข้าใจกันกลับมาหวานสวีทวิ๊ดวิ้วกันเหมือนเดิมแล้ว ทั้งคู่ก็จูงมือคุยกระหนุงกระหนิงมาตลอดทาง

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเดอะแก๊ง เฮียยุน คยูฮยอน ซองมิน ดงเฮ เดินจับกลุ่มมองหาอะไรก็ไม่รู้อยู่ตรงหน้า


“ไหนบอกว่าทางนี้ไงวะ เฮียมองหาตั้งนานไม่เห็นมีหมาซักตัว เอ็งแน่ใจนะคยู” เฮียยุนเอ่ยถามอย่างหัวเสีย

“จริงดิเฮีย ก็ผมแอบอยู่หน้าร้าน เห็นจุนซูเทลาบใส่หัวน้องแอนนาปุ๊ป แล้วไอยูชอนมันก็จูงวิ่งมาทางนี้ ผมก็รีบโทรบอกเฮียเลยเนี่ย

เห็นอยู่แว้บๆหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้” คยูฮยอนบ่นพลางชะโงกหัวไปมา


“เค้าบอกตัวเองแล้วว่าเลี้ยวไปทางซ้าย คยูก็ไม่เชื่ออ่า ดูซิหาไม่เจอเลย” ซองมินบ่น


“นั่นซิ ไม่รู้ไปง้อกันที่ไหน พลาดเลิฟซีนเด็ดๆหรือเปล่าก็ไม่รู้” ดงเฮพูดก่อนจะดูดเจเล่ท์ไลท์ในมือต่อ



จุนซูหันมามองหน้าผม ก่อนจะยิ้มโหด โลมาแปลงร่างเป็นโลมาเพชฆาตอีกแล้วครับท่านนน!!!


“หาอะไรกันอยู่เหรอ ใช่จุนซูกับยูชอนหรือเปล่า” คนตัวเล็กสะกิดหลังซองมินกับดงเฮที่เดินรั้งท้าย เอ่ยถามสีหน้ายิ้มๆ แต่แววตาอำมหิตน่าดู


“จุนซูววววว!!! ดงเฮโบกแท๊กซี่ด่วน” ว่าแล้วอินางทั้งสองเหมือนรู้สเต็ป เรียกแท็กซี่แล้วขึ้นไปนั่งออกตัวไปอย่างรวดเร็ว


ส่วนเฮียยุนที่หันมาเห็นก็ทำทีเป็นโทรศัพท์คุยกับพี่แจจุง เนียนเดินหายไปเลย คยูฮยอนพี่แกโดนสาวทิ้งก็รีบเดินตามเฮียยุนไปแบบเอ๋อๆงงๆ

ประมาณกูไม่รู้เรื่องนะ = =




“ฮิฮิ 5555+” คนตัวเล็กระเบิดเสียงหัวเราะ จนใบหน้าขาวใสแดงกร่ำ


“ไม่โกรธหรอห๊ะ” ยูชอนหยิกแก้มคนน่ารักอย่างหมั่นเขี้ยว


“โกรธทำไม ดีซะอีก เราจะได้คืนดีกันซะที” เอ่ยตอบหันพลางหันมายิ้มให้อย่างน่ารัก น่า...กดชะมัด


“จุนซูอ่าาาาา ไปบ้านริมทะเลกันมั้ย” ยูชอนเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อน


“ทำไมอ่ะ ยูชอนอยากไปเหรอ” คนตัวเล็กเอ่ยถามน้ำเสียงใส อมยิ้มแก้มปริ


“อยากไป อยากก....... ไปมากเลยจ้ะที่รัก” ลากเสียงยาว สีหน้ากรุ่มกริ่มเจ้าเล่ห์เหมือนเคย ปาร์คยูชอนคนเดิมกลับมาแล้ว..!!


“งั้นก็...ไปซิ แต่ว่า...พายุจะเข้าไฟจะดับอีกหรือเปล่าน้า แต่ดับหรือไม่ดับตอนนี้ก็ไม่สนแล้วหล่ะเน๊อะ”

คนตัวเล็กพูดพลางช้อนตาขึ้นมองผมอย่างยั่วยวน มือเรียวไล้ข้างแก้มชวนหวาบหวิว


“แยกย้ายกันกลับบ้าน แล้ววันนี้มารับจุนซูตอน 2 ทุ่มน้า..!!~” ร่างบางเขย่งตัวจุมพิตปลายคางผมเบาๆ แล้วผละออก ก่อนจะหันมายิ้มยั่วแล้วขึ้นแท็กซี่กลับไป





แฟนผมยังคงแรงเหมือนเดิม.....!!!

อ่า...!!! ชักอยากให้ถึง 2 ทุ่มเร็วๆจัง ไม่ได้นอนง่ายๆแน่ คิมจุนซู หึหึหึ..!!!




The End จบแล้วเน้อออ....!!

writer :: ขอบคุณที่ติดตามฟิคต๊องๆเรื่องนี้นะคะ ไว้เจอกันใหม่เรื่องหน้า(ยังมีอีกเหรอ)

จ๊วบบบบบบบ!!! (>____<)

 

edit @ 2 Jul 2009 18:14:19 by *PikKap๏O*~

Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Romantic Comedy (อาจเปลี่ยนได้ตามอารมณ์ Writer ค่ะ = =)

Pairing :: YOOSU Feat.YUNJAE

Warnning :: ไม่มีอะไรค่ะ อ่านเถอะค่ะอ่าน = = เฮะๆ



Chapter :: 6



ความเดิมตอนที่แล้ว

ทันใดนั่นรถเบนซ์คันหนึ่งก็ขับมาจอดตรงหน้าบ้านจุนซู ประตูรถเปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาดีที่ก้าวเดินออกมายืนตรงหน้าพวกเค้าทั้
งคู่


“พะ..พี่ไบรอัน..!!!! มะ..มาได้ยังไงฮะ??”

ชายหนุ่มแปลกหน้าหันมาจ้องหน้ายูชอนอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะหันไปตะโกนถามคนตัวเล็ก


“จุนซู....!!!! มันเป็นใคร??”


///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



ชายหนุ่มผิวขาวที่เพิ่งมาใหม่ เปลี่ยนเป้าหมายมาคาดคั้นคำตอบจากร่างเล็กที่ยืนหน้าซีด ทำตัวไม่ถูก


“เอ่อ.... คือ... พี่ไบรอัน …คือว่า”


“จุนซู นี่ใคร แล้วนี่หมายความว่ายังไง?” ยังไม่ทันจะได้ตอบคำถามแรก ยูชอนก็ยิงคำถามประโยคใหม่ใส่จุนซูทันที


“เอ่อ .. แบบ ... ยังไงดีหล่ะ คือ..” จุนซูที่โดนรุมถาม ถึงกับตะกุกตะกักไปไม่เป็นทันที


โอ้ย!!งานงอกแล้วไง ซวยจิงๆเลย จุนซูเอ๊ยยยย!!! จะตอบยังไงดีว้า???



“หึ สงสัยจะเป็นอย่างที่ดงเฮบอกจริงๆซินะ เฮ้ย ไอ้หน้าอ่อน แกคงยังอายุไม่ถึง 18 ซินะ เป็นไงหล่ะ จุนซูเด็ดมั้ย??”


“พี่ไบรอัน!!!” ร่างเล็กตะโกนห้ามอย่างตกใจ นังดงเฮรับรองได้เลย จบเรื่องนี้ฉันตามไปเหยียบแกถึงหอแน่ -*-


“หมายความว่ายังไง จุนซู มันพูดถึงอะไร” ยูชอนจ้องหน้าจุนซูที่เอาแต่ก้มหน้าหนี ไม่ยอมสบตา


“ไอ้น้อง พี่จะชี้ทางสว่างให้นะ จุนซูหน่ะไม่ได้จริงจังอะไรกับแกหรอก เค้าก็แค่อยากจะเปิดซิงเด็กเอ๊าะๆ อย่างที่พนันกับเพื่อนยังไงหล่ะไอ้หนู”


“จุนซู!! ที่มันพูดจริงเหรอ” ยูชอนจับไหล่คนตัวเล็กเขย่าไปมา คาดคั้นคำตอบ



...ไม่จริงใช่มั้ย?? ปฏิเสธซิ …

... ถ้าจุนซูบอกว่าไม่ ผมก็จะเชื่อว่าไม่ …

... พูดออกมาซิ ที่ผ่านมาเรารักกันไม่ใช่เหรอ? ...




“ก็ .... ก็ …ขอโทษ...ยูชอน ขอโทษ เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่ แต่ว่าจุนซูไม่ได้โกหกนะที่ว่าจุนซูรั....”


“พอเหอะ!! ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ ว่าเราจะบังเอิญมีเป้าหมายคล้ายกันขนาดนี้”


“มะ..หมายความว่ายังไง ...”



ยูชอนที่ตีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนกลายเป็นสีหน้ายียวนจนคนมองตามอารมณ์ไม่ถูก ร่างโปร่งหัวเราะในคอเบาๆ

ก่อนจะปรายตามองจุนซู ที่ยืนรอฟังคำตอบอย่างทำตัวไม่ถูก


“หึ ผมก็แค่นึกสนุกอยากควงรุ่นพี่เล่นไปวันๆเท่านั้นแหล่ะ ประสบการณ์ใหม่ ไม่คิดเลยว่าพี่เองก็คิดกับผมอย่างนั้นเหมือนกัน

ก็ดีนะ เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทั้งสองฝ่าย”


ร่างเล็กยืนนิ่ง คาดไม่ถึงกับคำตอบของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตตวัดมองใบหน้าคมเข้มตรงหน้าอย่างเฉยชา

มือเรียวกำแน่นอย่างระงับความโกรธ


... ไอบ้าเอ๊ย ฉันอุตส่าห์ไว้ใจ ...

... หยามกันเกินไปแล้วนะ ..!! ...



“ปาร์ค ยูชอน เราเลิกกัน.!!!!” ร่างเล็กพูดเสียงเรียบ แต่แววตาแข็งกร้าวดูน่ากลัว


“เลิกก็เลิกซิ ลาก่อน พี่จุนซู..คนขี้โกหก..!!!” ยูชอนกระแทกเสียงโต้ตอบ


ก่อนจะเดินขึ้นรถปิดประตูกระแทกเสียงดังแล้วขับออกไปด้วยความเร็วแสง



ร่างเล็กออกอาการฟึดฟัด มีสิทธิ์อะไรมาโมโหฉันห๊ะ แถมว่ามาฉันว่าเป็นคนขี้โกหกอีก ตัวเองไม่โกหกหรือไง

โมโหเว้ยย!!! ร่างเล็กบ่นพึมพำจนสมใจแล้วก็หมุนตัวจะเข้าบ้าน


แต่เอ๊ะ!! ลืมใครไปหรือเปล่า??


ไบรอันที่ยืนเป็นตัวประกอบหลังจากที่พูดไปไม่ถึง 5 ประโยค ก็โดนตัดออกจากวงโคจรของโลก

ณ ตอนนี้กำลังถูกจุนซูที่กำลังโมโหอย่างกะแม่บ้านกำลังเข้าสู่วัยทอง จ้องตาเขม็ง ค้อนตาหลับตาเหลือก

ร่างเล็กย่างสามขุมเข้ามาหาไบรอันอย่างช้าๆ แต่น่ากลัว ก่อนตะโกนใส่คนตรงหน้าทันที



“พี่ไบรอัน เราเลิกกัน ชิส์!!!!” พูดพลางยกนิ้วกลางให้อดีตกิ๊กหมาดๆ ก่อนจะเดินสะบัดเอสไลน์เข้าบ้าน



O[]O ไบรอันทำหน้ามึน


ก่อนจะเดินมารับค่าตัวที่ไร้ทเตอร์แล้วยิ้มร่ากลับบ้านไป (บทเค้าน้อยจิงๆนะเออ 555+)



////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



มินิคูเปอร์สีดำวิ่งเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลปาร์คด้วยความเร็วสูง แล้วเบรกกระทันหันจนเสียงล้อบดถนนตัดเอี๊ยด

คุณชายสุดหล่อก้าวลงจากรถ ก่อนจะปิดกระแทกประตูอย่างกับจะให้มันพังไปต่อหน้าต่อหน้า ร่างโปร่งสาวเท้ายาวๆเดินเข้าไปในบ้าน


“เฮ้ย ยูชอ...น”


ยุนโฮที่เดินสวนออกมายังไม่ทันจะเอ่ยทัก ยูชอนก็เดินกระแทกเท้าจ้ำพรวดๆขึ้นบนห้องนอนไม่สนใจยุนโฮเลย


“เป็นไรของมันวะ ทะเลาะกับเมียมาหรือไง” ยุนโฮมองตามหลังยูชอน ก่อนบ่นพึมพำ



////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



“นังดงเฮ เปิดประตูเด๊ยวนี้เลย ไม่งั้นจะวางเพลิงเผาให้แม่งตายกันทั้งหอเลย เปิดประตู!!!”

ร่างบางเคาะประตูหน้าห้อง 069 ของเพื่อน(เคย)เลิฟอย่างเอาเป็นตาย ไม่สนใจ รปภ.ที่ยื้อยุดฉุดกระชาก

เนื่องจากห้องข้างๆห้องโทรไปแจ้ง กลัวจะเกิดการฆาตกรรม = =


“จุนซู ใจเย็นๆดิวะแก เอ่อ ขอโทษฮะ” ซองมินที่รั้งเอวจุนซูไว้ พยายามพูดจาหว่านล้อม

ก่อนจะหันไปโค้งให้บรรดา รปภ.ที่ยืนทำหน้าโหดอยู่ ฉันไม่อยากโดนพี่ รปภ.จับโยนไปด้วยนะเว้ย


“ดงเฮ เปิดประตูเด๊ยวนี้!!” ร่างเล็กเต้นเป็นผีบ้าอยู่หน้าห้อง นังเพื่อนผีเจาะปากมาพูด วันนี้มีเฮแน่!!


“ถ้าเปิดแล้วคุยกันดีๆนะ ได้ป่ะ ใจเย็นได้ป่าว??” ดงเฮตะโกนออกมา เจรจาขอสงบศึก = =!


“เออ!!” เป็นซองมินที่ตะโกนสวนตอบกลับไปพร้อมกับใช้มืออุดปากจุนซูที่ยังแว้ดๆไม่เลิก


ฉับพลันประตูห้อง 069 ก็เปิดออก พร้อมๆกับดงเฮที่หน้าซีดยืนตัวลีบหลังประตูอย่างกล้าๆกลัวๆ

ซองมินรีบดันเพื่อนโลมาที่แปลงร่างเป็นฉลามเข้าไปในห้องก่อนที่จะโดนอัญเชิญไปโรงพัก
ทั้งฝูง



“ว่ามาดิ๊...???” จุนซูยืนเท้าสะเอว หน้าตาบูดบึ้ง (ถ้าจิ้นภาพตามไม่ออกให้นึกถึงแม่ค้าที่กำลังโดนต่อราคาของที่ตลาดคลองถม)


ดงเฮส่งกระแส SOS ความช่วยเหลือจากซองมินที่ยืนอยู่ข้างๆ

แต่สัญญาณที่ได้ตอบกลับมาคือ [= _ = !][! =_=][=_= !] [! =_=]

ช่วยได้เยอะ ขอบใจมากหว่ะมึง!! กุต้องตายคาครีบมันใช่มั้ย??



“เอ่ยคือ ...ก็...ก็วันนั้นพี่ไบรอันเค้ามาถามหาแก ว่าแกหายไปไหนไม่ค่อยเจอเลย แล้วเค้าก็ชวนฉันไปเลี้ยงไอติมอ่ะ

มันก็เลย ....ก็เลย...หลุดปากไป เฮะๆ ฮ่าฮ่าฮ่า” เอ่ยตอบระล่ำระลัก ก่อนจะตบท้ายด้วยการหัวเราะกลบเกลื่อน


เพื่อ?? ตูไม่ขำนะมรึง เพื่อนเลว!!



“รู้มั้ย ว่าการพูดไม่คิดของแก ทำให้ฉันเลิกกับยูชอน?” ร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายยาก


“คิดมากทำไมวะ แกก็ได้ฟันน้องเค้าไปแล้ว จะซีเรียสทำไม เฮ้ยอย่าบอกนะว่าแก...” ซองมินถามหยอกเย้า

แต่พอหันไปเห็นจุนซูที่นั่งซึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงท้ายประโยคจึงอ่อนลง


…………………..

……………………….


“จุนซู ขอโทษ” ดงเฮเอ่ยเสียงแผ่ว สีหน้าเศร้าใจของเพื่อนรักทำเอาเค้าน้ำตาคลออย่างรู้สึกผิด


“ช่างมันเหอะ มันเป็นความผิดของฉันเองด้วยแหล่ะ ที่ไม่เคลียร์ตัวเองให้เรียบร้อยก่อน

เฮ้อ..!! ทำไมชีวิตจุนซูมันเศร้าอย่างนี้ มีรักกับเค้าซักที ก็มาเร็วไปเร็วจริงจริ๊ง”

ร่างเล็กแสร้งพูดขำกลบเกลื่อนความรู้สึก ถอนหายใจดังเฮือก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟา


“แกรักน้องเค้าจริงๆเหรอ?” ซองมินถาม ก่อนจะเดินลงมานั่งที่พื้นข้างโซฟา


“ไม่รู้ดิ ฉันไม่เคยรักใคร แต่ถ้าไอ้การที่อยากอยู่ใกล้ตลอด อยู่ด้วยแล้วมีความสุข

อยากมีแค่เค้าคนเดียวตลอดไป มันแปลว่ารัก ก็คงใช่” คำตอบของจุนซูทำเอาซองมินอมยิ้ม


“แน่ใจแล้วเหรอ ถ้าเจอคนที่หล่อกว่าหล่ะ เด๊ยวก็แล่นไปรักเค้าอีก”


“ไม่ ยูชอนหล่อที่สุด” จุนซูลุกพรวดขึ้นนั่ง เถียงกลับทันที


“ถ้ารวยกว่าหล่ะ”


“ยูชอนก็รวยไม่น้อยหน้าใคร”


“นิสัยดีกว่า เอาใจเก่งกว่าหล่ะ”


“ยูชอนนิสัยใจดี เอาใจเก่งสุดยอด ไม่มีใครเทียบได้”



“สรุป คือต้องเป็นยูชอนเท่านั้นใช่มั้ย” ซองมินยิงคำถามตรงจุด พลางช้อนตาขึ้นมองเพื่อนรัก



สิ้นคำถามของซองมิน จุนซูเงียบไปพักนึงก่อนจะชันขาขึ้นมากอดเอาไว้



“อืม ..ต้องเป็นยูชอน ไม่ต้องการใครนอกจากยูชอน..” ซุกหน้าลงกับหัวเข่าเอ่ยตอบเสียงแผ่ว


“แกเนี่ยน้า เก่งแน่ไปซะทุกเรื่อง ทีอย่างนี้ทำไมถอดใจง่ายๆหล่ะ ในเมื่อเจอคนที่รักจริงซักที

คิดจะปล่อยเค้าไปอย่างนี้เหรอ” ซองมินบ่นพลางมองเพื่อนรักอย่างเอือมๆ


“แต่ยูชอนเค้าโกรธฉันแล้ว แถมว่าฉันเป็นคนขี้โกหกอีกด้วย” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นตอบ ใบหน้าน่ารักสลดลง


“มั่นใจในตัวเองหน่อยซิ ฉันว่าน้องเค้าก็คงแค่โกรธแกเฉยๆ แล้วไอที่เลิกกับแกนั่นก็คงแค่ประชด อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย ง้อเค้าซิ”


“ไม่เคยง้อใคร ไม่กล้าอ่ะ” จุนซูพูดน้ำเสียงอู้อี้ ก่อนจะเกยคางลงบนหัวเข่าตัวเอง ใบหน้าหวานฉายแววกลัดกลุ้ม


ซองมินมองแม่แม่เสือสาวที่กลายสภาพเป็นแมวน้อยอ่อนต่อโลก แล้วก็ส่ายหน้าไปมา


“แล้วแต่นะ น้องยูชอนทั้งหล่อ ทั้งรวย หมาคาบไปรับประทานไม่รู้นะจ้ะ ตัดสินใจเอาเองละกัน”


แกล้งพูดจุดชนวนระเบิดไว้ ก่อนจะชวนดงเฮที่นั่งเอ๋อรู้สึกผิดไม่เลิกไปหาอะไรกิน ทิ้งคนตัวเล็กให้ครุ่นคิดตามลำพัง



////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



ผ่านมา 3 วันแล้วที่ยูชอนนั่งนอนอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกไปพบปะผู้คน ไปยอมไปเรียน

ยุนโฮเองก็ไม่รู้เพราะอยู่กับแจจุงไม่ได้กลับมานอนที่บ้านเลย (มัวแต่กกเมียไม่สนใจน้องนุ่ง - ไร้ทเตอร์)

จนชางมินโทรมาบอกเนี่ยแหล่ะ ถึงได้เข้ามาดูมันซะหน่อย


สภาพห้องยูชอน อย่าใช้คำว่าห้องเลยดีกว่าใช้คำว่ากองขยะน่าจะดูเข้ากว่าเยอะ เสื้อผ้ากองระเกะระกะอยู่ตามพื้น

ผ้าม่านไม่เปิด ข้างเตียงมีกระป๋องเบียร์กองเต็มไปหมด นับๆดูแล้วเกือบสองโหล มันกินหรือมันอาบวะ(= =”)

ยูชอนนอนคว่ำหน้าแผ่หลาอยู่บนเตียง ดูท่าน้องชายตัวดีของเค้าจะเมาหนัก

ยุนโฮใช้ปลายเท้ายันเข้าไปที่สีข้างของยูชอนเบาๆ ยังนิ่งอยู่ ตายหรือยังวะ? พอตั้งท่าจะกระทุ้งอีกที เจ้าตัวก็หันตะแคงมาพอดี



“ว่าไงเอ็ง ตายหรือยังวะ?”


ยูชอนหันมามองแล้วก็ซบหน้าลงไปกับเตียงอย่างไม่สนใจ จนยุนโฮต้องพลักไหล่ให้หันมาอีกครั้ง

พอเห็นสภาพยูชอนที่ดูอิดโรย ตาบวมเบ่งบ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ยุนโฮก็ถอนหายใจทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ

ยกมือขึ้นลูบหัวน้องชายอย่างปลอบใจ ก่อนเอ่ยถามเสียงอ่อน


“เป็นอะไร มีปัญหาอะไรบอกเฮียได้นะเว้ย”

..............

.......................


“ผม...เลิกกับจุนซูแล้ว...” ยูชอนตอบกลับเสียงแผ่วไร้เรี่ยวแรง


มิน่าหล่ะ เวลาเค้าเจอจุนซูที่มหาลัยทีไร เจ้าตัวเล็กทำท่าเหมือนอยากจะเข้ามาคุยด้วย แต่ก็ไม่ว่างคุยกันซักที

สงสัยเพราะเรื่องนี้แน่ๆ ยุนโฮคิดก่อนเอ่ยถามต่อ


“ทำไมถึงเลิกกันหล่ะ”


ยูชอนยันตัวขึ้นนั่ง นิ่งเงียบไร้กระจิตกระใจ สีหน้าเหี่ยวเฉาสุดๆ


“จุนซูเค้าไม่ได้รักผม เค้าแค่อยากจะควงเด็กเล่นๆ” ยูชอนเอ่ยตอบเสียงสั่น


“รักมากเลยใช่มั้ย คนเนี้ย”



“อืม...” เสียงทุ้มเอ่ยตอบ ก้มหน้าทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ


“พอเลย อย่าร้อง ทำตัวเป็นเคะไปได้ เด็กน้อยเอ๊ย”


“ไปไกลๆเลยป่ะ ไม่มีอารมณ์เล่น ออกไปเลย” ยูชอนยกส้นเท้าถีบตูดยุนโฮให้ไถลลงไปจากเตียงอย่างเคืองๆ


“เฮ้ย ล้อเล่นน่า เอาดีๆแล้วไหนเล่ารายละเอียดให้ฟังดิ๊” เอ่ยถามเสียงจิงจัง


“ก็แรกๆก็ดีกันอยู่หรอก พอกลับจากทะเลผมก็ไปส่งเค้าที่บ้าน แล้วก็มีไอ้หน้าจืดที่ไหนก็ไม่รู้มาบอกว่าจุนซูเค้าไม่ได้รักผมหรอก

เค้าแค่อยากควงเด็กเล่นๆ เค้าหลอกผมอ่ะเฮีย” พูดไปน้ำตาคลอเบ้าไป


“แล้วไง เอ็งโกรธก็เลยบอกเลิกเค้าเหรอวะ”


“ป่าว ผมโมโหก็เลยบอกไปว่าผมเองก็แค่คบเค้าเล่นๆเหมือนกัน เค้าก็เลยบอกเลิก ผมเลยบอกเลิกก็เลิกดิ!!”


“แล้วก็มานั่งฟูมฟายร้องไห้เป็นหมาอย่างนี้อ่ะนะ แมนมากมึง!!”


“เฮีย ผมเสียใจนะเนี่ย กวนตรีนหว่ะแม่ง ไปไกลๆตรีนเลยป่ะ” พูดไปปาดน้ำตาไป เออ เด็กมันมีความสามารถร้องไห้ไปด่าไปได้ด้วยเว้ย



“แล้วตอนนี้โกรธอยู่หรือเปล่า” ยุนโฮถาม ยูชอนส่ายหน้า


“ตัดใจได้มั้ย” ยูชอนก็ส่ายหน้าอีก


“ในเมื่อไม่โกรธ ตัดใจไม่ได้ แล้วทำไมเอ็งไม่ไปง้อเค้าหล่ะ ทิฐิมากหว่ะ” ยุนโฮมองหน้ายูชอนพลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา


“ขอเวลาทำใจก่อน อีกอย่างเค้าเป็นคนหลอกผม เค้าควรที่จะเป็นฝ่ายง้อผมมากกว่า”


“เออ ตามใจ จุนซูยิ่งหนุ่มตรึมอยู่ หมาคาบไปแดกเฮียไม่รู้ด้วยนะเว้ย ไม่มีเวลานั่งเฝ้าให้หรอก

คิดเอาเองแล้วกัน แค่ง้อเค้ายอมเสียฟอร์มซะหน่อย ไม่ตายหรอกหว่ะ

อ้อ..!! แล้ววันหลังอ่ะ คิดจะเศร้าประชดชีวิต หัดซื้อเบียร์เอาเองบ้างนะ เล่นของตูซะหมดตู้เลย ไอ้ห่า…” ยุนโฮบ่นก่อนจะเดินเกาหัวออกไป




“ง้ออ่ะมันง้อได้ แต่มันไม่รู้จะเริ่มยังไง โอ้ย ปวดหัวเว้ย!!!” ยูชอนบ่นคนเดียว ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง




TBC…

 

Writer :: แชพหน้าจบแล้วค่ะ ขอบคุณคนที่เม้นท์มากๆเลยนะคะ (^__^)

*กระโดดห้อมแก้มคนละหนึ่งที

 

รูปประกอบ Chap เพื่อการจิ้นที่ดียิ่งขึ้นค่ะ อันนี้เป็นบ้านริมทะเลของปาร์คขานะคะ

(แว้บๆ เห็นเตียงกันไหมเอ่ย หึหึหึ) แล้วก็กรุณาจิ้นชายปาร์คหัวทรงนี้นะคะ ดูเป็นเด็กเอ๊าะๆ กำลังน่ากินเลยค่ะ



Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Romantic Comedy (อาจเปลี่ยนได้ตามอารมณ์ Writer ค่ะ = =)

Pairing :: YOOSU Feat.YUNJAE

Warnning :: สิ่งที่ทุกคนรอคอยมาถึงกันแล้วนะคะ จะเป็นยังไงนั้น ไปอ่านกันเล๊ยยยยย!!!


Chapter :: 5



“จุนซูคับ ตื่นได้แล้ว ถึงแล้วนะ” ยูชอนสะกิดคนตัวเล็กที่นอนขดตัวอยู่บนเบาะอย่างสบายอารมณ์

ทั้งๆที่ตอนแรกจุนซูรับปากเป็นอย่างดิบอย่างดีแล้วว่าจะนั่งคุยเป็นเพื่อนตลอดทาง แต่อยู่ดีๆก็ผลอยหลับยาวจนถึงที่หมายซะงั้น

“ฮืม... ถึงแล้วเหรอยูชอน” ร่างเล็กผงกหัวพลางกระเถิบตัวปรับเบาะให้กลับสู่ระดับเดิม ก่อนจะชะโงกมองผ่านกระจกหน้ารถ ชมวิวสวยๆ รอบรถ

“อากาศเย็นสบายจัง นี่กี่โมงแล้วอ่ะยูชอน”

“4 ทุ่มครึ่งแล้วคับ ป่ะเข้าไปในบ้านกันเถอะ” ยูชอนอ้อมไปเปิดประตูให้คนตัวเล็กที่ยังงัวเงียให้ออกมาจากรถ

ก่อนจะเปิดประตูหลังหยิบสัมภาระของเค้าและจุนซูมุ่งตรงไปที่บ้านพักริมทะเลของเค้า

ระหว่างทางจากที่จอดรถไปถึงบ้านพักไม่ไกลมากนัก ตรงทางเดินมีแนวหินแบนที่วางทอดเป็นระยะบนผืนทราย

ข้างๆ ทางมีต้นไม้ประดับด้วยไฟกระพริบระยิบระยับสร้างความสว่างสไสวยามค่ำคืน

เดินมาจนสุดทางก็เจอรั้วไม้กั้นรอบๆตัวบ้านเพื่อความเป็นส่วนตัว เปิดประตูเข้าไปด้านในก็พบบ้านหลังเล็ก

ขนาดเท่าๆกับห้องนอนที่บ้านเค้าก็ว่าได้ สีชมพูตัดขาว ไม่หรูหราแต่น่ารัก

บริเวณหน้าบ้านปูพื้นด้วยไม้กระดานขัดสีขาวดูคลาสสิค มีสระว่ายน้ำขนาดย่อมอยู่ด้านหน้า ข้างๆสระมีชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้ที่เอาไว้นั่งพักผ่อนรับลมสบายๆ

ด้านซ้ายของตัวบ้านมีทางเดินเล็กๆ เชื่อมจากลานหน้าบ้านไปยังระเบียงปูนสูงกว่าระดับน้ำทะเล

ที่มองออกไปก็จะเห็นวิวริมทะเลสวยๆ เห็นหาดทรายสีขาวอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ตรงมุมระเบียงมีบันไดทอดยาวให้เดินลงไปสัมผัสน้ำทะเลได้อย่างสะดวกสบาย เรียกได้ว่าที่นี่เป็นสวรรค์น้อยๆสำหรับจุนซูเลยทีเดียว


“ยูชอนนน..~ สวยจังเลย ดูซิ เดินไปทางนี้มีบันไดให้ลงไปเล่นน้ำได้ด้วย!!”

จุนซูที่เดินสำรวจรอบๆบ้านอย่างตื่นตาตื่นใจ หันมาบอกยูชอนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ยูชอนที่เดินเอาของไปเก็บในบ้าน รีบก้าวยาวๆออกมามองคนตัวเล็กที่วิ่งไปมุมโน้นมุมนี้อย่างกับเด็ก

ก่อนจะเดินมาโอบเอวจุนซูที่ยืนรับลมทะเลอยู่ตรงระเบียง

“จุนซูชอบมั้ย” ถือโอกาสเนียนด้วยการหอมซอกคอ ก่อนจะวางปลายคางลงบนไหล่เนียนอย่างออดอ้อน

“ชอบซิ ตอนแรกนึกว่ายูชอนจะพามาบ้านหรูหลังใหญ่ๆ ซะอีก แต่ผิดคาดเลย บ้านหลังนี้น่ารักมากๆ เค้าชอบที่สุดเลย” จุนซูพูดก่อนจะหันหน้ามาจุ๊บแก้มยูชอนคืน


“ยูชอน มันจะ 5 ทุ่มแล้วนะ ป่ะฉลองวันเกิดกัน อ๊า..!! จุนซูลืมซื้อเค้กมาอ่ะยูชอน”

“ไม่เป็นไร ผมเตรียมมาแล้ว บอกแล้วไงแค่มาแต่ตัวก็พอ จุนซูรออยู่ตรงนี้นะ เด๊ยวผมไปเอาของมาก่อน”

“ไม่เอาอ่ะ วันนี้วันเกิดจุนซูหรือว่าวันเกิดยูชอนกันแน่เนี่ย ยูชอนไปยกของมาดีกว่า เด๊ยวจุนซูจัดการเอง

เราจัดปาร์ตี้ตรงเก้าอี้ริมสระน้ำดีมั้ยยูชอน” ยูชอนพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะรีบเข้าไปหยิบของให้คนตัวเล็ก

ใช้เวลาไม่นาน จุนซูก็เนรมิตโต๊ะเก้าอี้ไม้ริมสระน้ำเป็นสถานที่จัดปาร์ตี้วันเกิดเล็กๆ สำหรับยูชอน

ต้นไม้รอบๆถูกคนตัวเล็กนำไฟประดับไปพาดไว้อย่างลวกๆ ก่อนจะเปิดสวิตซ์สร้างบรรยากาศโรแมนติกยิ่งขึ้นกว่าเดิม

จุนซูจูงมือเจ้าของงานวันเกิดที่มัวแต่งุ่นง่านอยู่กับเลือกเครื่องดื่มในตู้เย็นให้
มานั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้าม

หยิบเบียร์ในมือยูชอนรินใส่แก้วใสสองใบ ก่อนจะยื่นให้ยูชอนใบนึง มือเรียวบรรจงปักเทียนลงบนเค้ก จุดไฟบนเทียน


“Happy birthday to you , Happy birthday to you, Happy birthday Happy birthday , Happy birthday TO YOU..!!!”


ทันทีที่จุนซูร้องเพลงเสร็จ ยูชอนก็ก้มลงไปเป่าเทียนก่อนเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง พลอยทำให้อีกคนยิ้มไปด้วย

“สุขสันต์วันเกิดนะยูชอน” คนตัวเล็กพูดพร้อมกับหยิบกล่องของขวัญห่อด้วยกระดาษลายสีฟ้าสดใสส่งให้ยูชอน

ยูชอนรับของขวัญจากมือจุนซูอย่างงงๆ ก่อนจะยกกล่องขึ้นมาเขย่าข้างหู ยิ้มแก้มปริอย่างน่าหมั่นไส้

“อะไรน๊า แกะเลยได้มั้ย??” ยูชอนเอ่ยถาม พอคนตรงข้ามพยักหน้าอนุญาต ร่างโปร่งก็ค่อยๆแกะของขวัญอย่างตื่นเต้น

ทันทีที่แกะห่อของขวัญก็เจอกล่องกำมะหยี่สีแดงด้านใน ยูชอนค่อยๆเปิดกล่องออกก็พบกับสร้อยเงินพร้อมจี้รูปไม้กางเขน

“ก็เห็นว่ายูชอนชอบใส่สร้อยอ่ะ จุนซูก็เลยเลือกสร้อยเส้นนี้ให้ ไม่รู้จะถูกใจยูชอนมั้ย”

เสียงหวานถามแผ่วๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจ ทันทีที่เห็นยูชอนนิ่งไร้ปฎิกิริยาตั้งแต่เห็น


“.........”


“ยูชอนไม่ชอบเหรอ” คนตัวเล็กพูดอย่างซึมๆ

“ชอบซิ ชอบมากๆเลย แต่ที่เงียบไปก็เพราะไม่คิดว่าจุนซูจะสังเกตเห็น...ว่าผมชอบใส่สร้อยต่างหากหล่ะ ใส่เลยนะ”

ยูชอนเอ่ยยิ้มๆ เรียกรอยยิ้มปลื้มจากคนตรงหน้า ก่อนจะใส่สร้อยที่คนตัวเล็กซื้อให้อย่างเอาใจ

“ลมแรงจังเลยเน๊อะ ยูชอน” ร่างเล็กเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ

“อืม เหมือนฝนจะตกเลย”


ครืน ครืน ....!!!! พูดยังไม่ทันจะขาดคำ (อะไรก็เกิดขึ้นได้ในฟิค)

เปาะ แปะ ...

ซ่า ซ่า ซ่า ...


อยู่ดีๆสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เหมือนจะแกล้งทำลายบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความโรแมนติคให้จางหายไป

“จุนซู รีบเข้าบ้านกันเถอะ ฝนตกแล้ว” ยูชอนเอ่ยก่อนจะรีบจูงมือคนเล็กให้วิ่งเข้าไปหลบฝนในบ้าน

ร่างโปร่งเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กในตู้มาวางไว้บนหัวเปียกชื้นน้ำฝนของคนตัวเล็ก ก่อนจะออกแรงขยี้เบาๆ


พรึ่บ..!!

ฉับพลันไฟฟ้าทั่วทั้งตัวบ้านก็ดับสนิทลง


“ยูช๊อน....!!! ไฟดับ...!!! มืดตึดตื๋อจุนซูมองไม่เห็นอะไรเลย” จุนซูผวากอดเอวยูชอนแน่น

ยูชอนหัวเราะเบาๆกับท่าทางที่น่ารักของคนตัวเล็ก ที่ซุกหัวอยู่บนอก กอดเอวเค้าแน่นไม่ยอมปล่อย

“ฝนตกหนักขนาดนี้ สงสัยพายุจะเข้า คงต้องอยู่มืดๆอย่างนี้ไปอีกนานเลยหล่ะ”

ยูชอนเอ่ยก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงออกมาส่องไฟไปรอบๆ

“ดีนะที่นี่เวลาฝนตกหนักไฟจะดับบ่อย คนดูแลบ้านก็เลยซื้อเทียนเก็บไว้ในลิ้นชักตู้โชว์ให้

จุนซูนั่งรอตรงนี้นะ เด๊ยวผมจะเดินไปหยิบเทียนมาจุดก่อน”ยูชอนพูดพร้อมกับค่อยๆแกะมือกาวของจุนซูออกจากเอ
ว

“ไม่เอา ... ~ ไปด้วย จุนซูไม่อยู่ตรงนี้คนเดียวหรอกนะ” จุนซูส่ายหัวดิ๊กๆ พร้อมกับกระชับกอดให้แน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีก

“งั้นก็อยู่มืดๆให้ผีมันมาหลอกเลยดีมั้ย นี่จุนซูรู้ป่าว เมื่อก่อนบ้านนี้อ่ะนะ เคยมีคน.....อุ๊บ!!”

พูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนคนตัวเล็กเอามืออุดปากอุดจมูกหายใจแทบไม่ออก

“หยุดพูดเด๊ยวนี้นะยูชอน จะเล่าทำไมเนี่ยเค้ากลัวนะ แฟนเลว ฮึ้ย!!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่า ที่นี่ไม่มีผีหรอกจุนซู จะมีก็แต่ผีทะเลหรือไม่ก็ผีผ้าห่ม ตะเองอยากเจอป่ะหล่ะ ??” พูดหยอกเย้าก่อนทำหน้ากรุ่มกริ่มใส่

“รีบไปเอาเทียนมาเลย ไปเลยไป๊” ร่างเล็กบ่นงุ้งงิ้งก่อนจะผลักให้คนเจ้าเล่ห์ไปห่างๆตัว

“อะไรอ่ะ ทีเมื่อกี้ยังกอดเค้าอยู่เลย ฮ่าฮ่าฮ่า” เอ่ยหยอกคนตัวเล็กอีกที ก่อนจะใช้โทรศัพท์ส่องไฟ เดินคลำหาเทียนในตู้โชว์ที่ว่า

ซักพักยูชอนก็กลับมาพร้อมกับเทียน 7-8 เล่มในมือ ทั้งคู่ช่วยกันจุดเทียนวางตามจุดต่างๆ ทั่วบ้านหลังเล็ก

แสงเทียนส่องให้บรรยากาศในบ้านสว่างสไสวขึ้น ด้านนอกสายฝนก็ยังคงเทลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“ยูชอน ร้อนจังเลยอ่า..~” จุนซูหันมาบ่นกับยูชอน ที่นั่งกินเบียร์ชิลๆ ฟังเสียงฝนตก สบายอกสบายใจอยู่ปลายเตียงอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

มันเห็นเบียร์กับเสียงฝนตก ดีกว่าว่าที่เมียมันหรอวะ!!!

“ก็พอจะเปิดหน้าต่าง จุนซูก็บอกลมมันแรงเดี๋ยวเป่าเทียนดับ ไม่ร้อนก็บ้าแล้วคนสวย” ร่างเล็กหน้าหมุ่ย

ยังไม่ทันจะเอ่ยปากเถียง ก็โดนคนตัวโตกว่ารวบขายกขึ้นอุ้มก้าวยาวๆตรงไปที่ประตู

“ยูชอน จะไปไหน ข้างนอกฝนตกนะ” ร่างเล็กเอ่ยห้ามอย่างตกใจ พยายามดิ้นขลุกขลักให้หลุดออกจากวงแขนแกร่งที่อุ้มอยู่

“ก็จุนซูบอกว่าร้อนไง ป่ะ ไปเล่นน้ำฝนกัน” พูดจบก็เปิดประตูจ้ำพรวดๆ ออกไปข้างนอกทันที

แล้วค่อยๆหย่อนคนตัวเล็กลงบนสระน้ำ ลึกแค่เหนือเอวหน้าบ้าน ก่อนจะตามลงไปติดๆ


“อ่า ...!! เย็นชื่นใจมั้ยที่รัก”

ร่างโปร่งเอ่ยก่อนจะเดินมาใกล้ โอบเอวจุนซูหลวมๆจากทางด้านหน้า ยิ้มกว้าง

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองร่างโปร่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า แม้บรรยากาศภายนอกจะค่อนข้างมืด

แต่แสงเทียนในบ้านก็ลอดส่องผ่านประตูกระจกออกมา พอเห็นสลัวๆ

ยูชอนที่ตอนนี้ถอดเสื้อนอก เหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงห้าส่วนแบบผู้ชายที่เปียกโชกไปทั่วทั้งตัว

ผมสีส้มประกายทองที่เจ้าตัวเซ็ตมาอย่างดี ตอนนี้เปียกโชกชุ่มน้ำไปหมด

น้ำฝนที่ตกมาไหลลู่ลงมาที่สันจมูก ปลายคาง ขับให้ใบหน้าคมที่ดูดีอยู่แล้วมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม

ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองใบหน้าคมเนิ่นนาน ก่อนจะยกแขนเรียววาดขึ้นรอบคอยูชอน พร้อมกับโน้มใบหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้

“เค้ายังไม่ได้ให้ของขวัญพิเศษอีกอย่างกับยูชอนเลย” เอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากอิ่ม

“กินได้หรือเปล่า ฮื้มมม...” เสียงทุ้มกระซิบถาม เป่าลมหายใจร้อนรดบนใบหูคนตัวเล็ก

“กินได้” เอ่ยตอบก่อนจะค่อยๆ เบียดตัวแนบชิดกว่าเดิม

“กินเลยได้มั้ย…?” ถามน้ำเสียงแหบพร่า มือหนาเชยคางมนให้หันมามองหน้า

“กินได้เลย ..... กินได้จนกว่าจะอิ่มเลยหล่ะที่รัก”

พูดจบจุนซูก็ยกตัวขึ้นแนบเรียวปากบางเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่ม ลิ้นเปียกเกี่ยวพันกันและกันด้วยความเร่าร้อน

ซึมซับรสจูบดูดดื่มท่ามกลางสายฝนที่สาดเทลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน อุณหภูมิภายนอกเย็นฉ่ำตรงกันข้ามกับอุณหภูมิภายในร่างกายของคนทั้งคู่

ยูชอนผละออกจากจูบดูดดื่ม ใบหน้าหล่อเหลาฝังจูบลงบนซอกคอสร้างรอยรักตีตราจองคนตรงหน้า

สันจมูกคลอเคลียตั้งแต่ติ่งหูเรื่อยจนถึงพวงแก้ม ก่อนจะวกกลับมาประกบจูบที่ริมฝีปากแดงเรื่ออีกครั้ง

มือหนาล้วงลึกเข้าไปใต้เสื้อสีขาวตัวบางที่เปียกชุ่มแนบเนื้อเผยผิวเนียน

“ยูชอน หนาวจัง”

“งั้นไปต่อกันที่เตียงนะ” พูดจบก็จูงมือคนตัวเล็กขึ้นจากสระน้ำ ก้าวเร็วๆเดินเข้าบ้านไปทันที



เกรงใจค่ะ ใครไม่ชอบอ่าน NC ก็ข้ามไปเลยนะคะ ใครนิยมก็ ctrl +A ไปเลยค่ะ ขอบอกมันยาวมากๆค่ะ - -“

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



ทันทีที่มาถึงเตียงจุนซูก็เป็นฝ่ายผลักยูชอนให้นั่งลงพิงหัวเตียงก่อนจะตามไปนั่งคร่
อมบนร่างหนา

เรียวปากบางกดจูบลงไปที่ริมฝีบางอิ่มหนักๆ ลิ้นร้อนเกี่ยวรัดกระหวัดกันไปมาในโพรงปากดูดซับความหอมหวานจากฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ม
ีใครยอมใคร

ส่วนล่างของยูชอนแข็งขึงดุนดันสะโพกกลมของคนตัวเล็กช่างยั่วที่ส่ายสะโพกเสียดสีปลุก
เร้าส่วนร้อนอย่างไม่ลดละ

ใบหน้าของทั้งคู่ปรับเปลี่ยนมุมไปมารับกับจูบที่ดูดดื่ม ก่อนจะผละออกจากกันเพื่อจัดการถอดเสื้อผ้าออกไปให้พ้นจากตัวอย่างรวดเร็ว

เหลือแต่เพียงชั้นในตัวบางกับบ็อกเซอร์ที่ยังคงติดเรือนร่างของคนทั้งคู่อยู่เท่านั้
น

ยูชอนรวบเอวจุนซูมากอดแนบชิด ซุกไซร้ซอกคอ แผ่นอกขาวเปลือยเปล่าของจุนซูถูกยูชอนลูบไล้สัมผัสไปทั่ว
ยอดอกสีชมพูถูกยูชอนเคล้นคลึงปลุกอารมณ์จนตั้งชันเร่งเร้าให้ยูชอนก้มลงไปขบเม้ม ใช้ปลายลิ้นละเลงถี่ๆ
เรียกเสียงครางเบาในลำคอจากร่างเล็กด้านบน

“อื้อ...ยูชอน ดูดแรงๆหน่อย” ปากแดงครางลั่น เสียวซ่านจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วทั้งตัว

ยูชอนเมื่อได้ยินเสียงหวานเอ่ยขอ ก็ยิ่งกระหวัดเรียวลิ้นดูดเม้มยอดอกทั้งสองข้างสลับไปมาอย่างเอาใจ

มือหนาก็ไม่อยู่เฉย ลากชั้นในตัวบางให้หลุดออกจากสะโพกมนอย่างรีบร้อน
มือแกร่งกอบกุมรูดรั้งขึ้นลงอย่างช้าๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วคลึงที่ส่วนปลายของร่างเล็กหนักหน่วง


“อ๊า ... ยูชอน อึก..” ร่างเพรียวบิดเร่าเงยหน้าครางหวิว สองมือบีบที่บ่าหนาของยูชอนระบายอารมณ์จากสัมผัสร้อนผ่าวของอุ้งมือแกร่ง

“อืม.. พอก่อนยูชอน เข้ามาเถอะ...” ร่างบางซบใบหน้าลงบนซอกคอกระซิบเสียงแหบพร่า

จุนซูยอมรับว่าตอนนี้ไม่อาจทนความร้อนที่ปลุกเร้าอยู่ภายในได้อีกแล้ว


ร่างเล็กค่อยๆ ขยับสะโพกเนียนได้รูปให้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม มือเรียวจับมือหนาละออกจากส่วนหน้าของตนเอง
ก่อนจะจับปลายนิ้วแกร่งของยูชอนนวดคลึงหยอกเย้าปากทางเข้าสีชมพู แล้วค่อยๆกดนิ้วแทรกเข้าไปทีละนิด


“อ่า....ยูชอน...ค่อยๆใส่เข้ามาเลย อึก... อย่างนั้นแหล่ะ...อื้มม..”

เสียงหวานครางกระเส่าดังออกมาเป็นช่วงๆ เมื่อร่างโปร่งเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว

ยูชอนสอดแทรกนิ้วเข้าออกในช่องทางแคบร้อนช้าๆ ผนังอ่อนนุ่มตอดรัดนิ้วมือแน่น
ใบหน้าขาวใสของคนโดนรุกรานขึ้นสีระเรื่อจนแดงกล่ำ ริมฝีปากบางเผยอครางลั่น เมื่อยูชอนเพิ่มจำนวนนิ้วเป็นสองและสาม
ร่างกายของจุนซูพยายามดูดดึงนิ้วของยูชอนให้เข้ามาลึกขึ้น ลึกขึ้นกว่าเดิม

ร่างโปร่งโลมเลียผิวกายขาวของจุนซูปลุกเร้าอย่างกระหาย ปากอิ่มพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวาน ปลายคาง ลำคอ

“...ยูชอน...อ่า.. ไม่เอานิ้วแล้ว เอาของยูชอน ..ใส่มาเลยไม่ไหวแล้ว” เอ่ยร้องขอเสียงหวาน

จุนซูไม่อาจสุขสมได้เพียงแค่ปลายนิ้วของยูชอน ต้องการ..ต้องการมากกว่านั้น

ยูชอนถอดปลายนิ้วแกร่งออกอย่างรู้งาน มือหนาเปลี่ยนไปลูบไล้เอวคอดแทนอย่างแผ่วเบา
จุนซูล้วงเอาแท่งร้อนของยูชอนที่กำลังตั้งชันอย่างมีอารมณ์ออกจากบอกเซอร์ราคาแพง แล้วรูดขึ้นลง
ร่างบางขยับตัวขึ้นเล็กน้อย แยกขาออกห่างก่อนจะค่อยๆกดสะโพกกลืนกินส่วนปลายบวมแดงของยูชอนที่ชูชันอยู่ตรงหว่างข
า

“อ๊ะ...อืม....อ่า..”

ยูชอนมองร่างเปลือยเปล่าขาวนวลที่กำลังบิดเร่ากลืนกินท่อนเนื้อของเค้าทีละนิด
ยามที่ส่วนกลางลำตัวของเค้าสอดใส่เข้าไปในช่องแคบ มันตอดรัดจนเค้าเสียวแทบจะหลั่งออกมา
ภาพยั่วยวนตรงหน้าเร่งให้อดทนรอให้คนตัวเล็กปรนเปรอต่อไปไม่ไหว

ยูชอนจับเอวร่างบางกดลงมาพร้อมกับสวนสะโพกหนาขึ้น จนท่อนเนื้อหายเข้าไปในช่องแคบมิด

“อ๊า ...!!” จุนซูครางเสียงหลง มันเข้าไปลึกเสียจนต้องครางหนักๆ อย่างกระสัน ช่องทางแคบตอดรัดท่อนเนื้อของยูชอนอย่างรุนแรง

ร่างบางหยุดนิ่งปรับตัวรับความเสียวซ่านจากช่วงล่างเพียงครู่นึง มือเรียวจิกลงบนบ่าแกร่งเป็นหลัก ก่อนจะค่อยๆยกสะโพกขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบหนาบ

“อื้มมม.....จุนซู...แน่น รัดแน่นจังเลย..” ยูชอนหลับตาครางอย่างเสียวซ่าน หน้าท้องแกร่งขมวดเกร็งแน่น

จุนซูปรือตามองใบหน้าที่กำลังมีอารมณ์ของยูชอน มือเรียวยกขึ้นลูบใบหน้าชื้นเหงื่อของคนรักก่อนจะกดจูบบนปากอิ่ม
ส่งลิ้นเข้าไปในโพรงปากพัวพันไม่หยุดหย่อน สะโพกมนก็ยังคงกระดกขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง เสียดสีครั้งแล้วครั้งเล่า

ความร้อนแรงของริมฝีปากที่บดเบียดกัน ไม่ต่างจากความร้อนแรงของช่องแคบที่ยังคงดูดกินของยูชอนอย่างไม่ลดละ

“อะ...อ่า...ยูชอน อื้อ....” จุนซูกัดริมฝีปากแน่น ครางโอดครวญเร่งจังหวะกดสะโพกรัวเร็วขึ้นกว่าเดิม

เสียงครางอื้ออึงดังระงมสลับกับเสียงเนื้อกระทบกัน เมื่อการกระแทกกระทันรัวเร็วและร้อนแรงยิ่งขึ้น

จุนซูปล่อยมือข้างนึงที่จับบ่ายูชอนไว้ เลื่อนลงมากอบกุมส่วนล่างของตัวเอง ใช้ปลายนิ้วคลึงเล่นที่ปลายร้อน
ความเสียวซ่านแล่นผ่านไปทั่วกาย เสียวจนเรียวขาขาวสั่นระริก หมดเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัวต่อ

“อ่า...ยูชอน...อึก..จะ..จะถึงแล้ว... อ๊า...!! ” จุนซูเงยหน้าขึ้นครางลั่น เมื่อยูชอนเปลี่ยนเป็นฝ่ายกุมบังเหียน

มือหนาจับสะโพกสวยของเค้ายกขึ้นจนเกือบหลุดก่อนจะกดลงมาอย่างแรง แท่งร้อนฝังเข้าไปลึกจนท้องไส้ปั่นป่วน เสียวกระสันถึงขีดสุด

“อา..ดีไหมที่รัก.....” ยูชอนจับสะโพกจุนซูสาวขึ้นลงรัวเร็ว เสียงเนื้อกระทบกันดั่งถี่ขึ้นเรื่อยๆ

“อึก...มะ..มันลึก ยูชอน ไม่..ไม่ไหวแล้ว ... ซี๊ดดดด.. ” มือเรียวรูดแกนร้อนของตัวเองถี่ยิบ เร่งจังหวะให้ตัวเองไปให้ถึงฝั่งฝันเร็วยิ่งขึ้น

“ยะ..ยูชอนน..อ๊ะ...อ๊า.....!!!” ในไม่ช้าร่างบางก็หลั่งน้ำรักขาวขุ่นออกมาเลอะเต็มหน้าท้องของยูชอน ก่อนจะหมดแรงฝุบหน้าลงบนไหล่แกร่ง

จุนซูถึงจุดหมายแล้วแต่ยูชอนไม่... เค้าพลิกกายจุนซูลงด้านล่าง จับคว่ำชันเข่าโดยที่แก่นกายใหญ่ยังคงฝังแน่นอยู่ในร่างบาง

มือหนาจับเรียวขาขาวแยกออกกว้าง ก่อนจะกระแทกกระทันอย่างหนักหน่วง จนร่างเล็กโยกโยนไปตามแรงอารมณ์
ท่อนเนื้อที่อ่อนแรงเนื่องจากปลดปล่อยไปแล้วของจุนซู ตั้งชั้นขึ้นอีกครั้ง

“ยะ ยูชอน...เบา ...เบาหน่อย.....” คนตัวเล็กเอ่ยติงคนบ้าพลังที่โหมกระหน่ำใส่เค้าอย่างบ้าคลั่งจนเจ็บหัวเข่าไปหมด ให้ผ่อนแรงลง

ร่างโปร่งแผ่วจังหวะลง ก่อนจะก้มไปจูบบนหัวไหล่มนของร่างเล็ก จุมพิตลงบนผิวเนียนสร้างรอยรักสีกุหลาบเต็มไปทั่วแผ่นหลัง
ในขณะที่ส่วนล่างยังคงสวนเข้าออกอย่างต่อเนื่องไม่หยุดพัก


เค้าเองก็ไม่อยากจะไปถึงจุดสุดยอดเร็วนัก อยากจะยื้อช่วงเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด จุนซูหอมหวาน น่ากินทั้งตัว

Sex ของจุนซูก็สุดยอด ถ้าเค้าไม่เคยช่วยตัวเองบ่อยๆ ก็คงจะเสร็จไปตั้งแต่สอดใส่ครั้งแรกแล้ว


ยูชอนหลับตาครางอย่างถึงใจก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปลูบไล้ส่วนหน้าของจุนซู รูดขึ้นลงหนักๆ
จนคนตัวเล็กที่โก่งโค้งรอรับการกระแทกอยู่ถึงกับครางหวิว อ่อนแรงซุกใบหน้าลงกับหมอน
ยิ่งจุนซูเสียวซ่านมากเท่าไหร่ ช่องทางแคบก็ยิ่งตอดรัดเค้ามากขึ้นเท่านั้น


“อ่า... ยูชอน...อืออ...”

ส่วนปลายฉ่ำเยิ้มของจุนซูถูกยูชอนขยี้เล่น ก่อนมือหนาจะสาวแกนร้อนไม่หยุดเร่งให้คนตัวเล็กไปถึงฝั่งฝันอีกครั้ง

“ยู...ชอน....เร่งมือหน่อย จุนซูจะไปอีกแล้ว...ฮื้ออ...” จุนซูบอกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือเรียวจิกที่หมอนนุ่มระบายความกระสัน
ก่อนจะเกร็งหน้าท้องหลั่งน้ำรักออกมาอีกครั้ง ช่องทางอ่อนนุ่มขมิบเกร็งตอดรัดท่อนเนื้อของยูชอนตุ๊บๆ
เหมือนจะบีบเคล้นความอดทนออกจากร่างโปร่ง

ยูชอนจับจุนซูพลิกกายนอนหงาย มือหนาช้อนใต้ข้อพับของร่างบางแยกขาออกกว้าง รั้งให้สะโพกกลมลอยขึ้นจากเตียง
ทำให้ยูชอนสอดใส่ได้ลึกขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะเริ่มเร่งสาวสะโพกอีกครั้ง


“อื้ม... จุนซู ... ข้างในร้อนจังเลย อ่า...ใกล้แล้ว จะถึงแล้ว..” ยูชอนครางต่ำอย่างพอใจ
สะโพกหนาสวนเข้าออกเป็นจังหวะเร็วขึ้น ถี่ขึ้น กระแทกแท่งร้อนโดนจุดกระสันภายในของจุนซูเน้นๆ


“อึก...ยะ..ยูชอนน...อื้อออ....ยะ..อย่า...ลึกไปแล้ว อ๊า...ไม่เอา มันเสียว... ” จุนซูครางดั่งลั่น
ใบหน้าแดงระเรื่อส่ายสะบัดไปมา หยาดเหงื่อพราวไปทั่วทั้งหน้าและลำตัว ยูชอนเข้ามาลึกอย่างที่ไม่คิดว่าตัวเค้าจะรับได้

เสียงเนื้อกระทบกันกับเสียงครางของทั้งคู่ดังประสานกัน ความเสียวซ่านจากแรงกระแทกตรงช่องทางด้านหลัง
ทำให้ส่วนกลางของคนตัวเล็กตั้งชั้นขึ้นเองโดยที่ไม่ได้สัมผัส


“อ๊า..ยูชอน อะ..แรงอีก ..อ่า ...อื้มม...”

ยูชอนเลื่อนมือขึ้นมาปรณเปรอส่วนหน้าของจุนซูให้ไต่ไปถึงสวรรค์พร้อมๆกัน ไม่กี่อึดใจคนตัวเล็กก็ชิงตัดหน้าหลั่งน้ำรักสุขสมไปก่อน

“จุนซู...อ่าาา...ซี๊ดดดด ...ไม่ไหวแล้ว....” ร่างโปร่งเร่งจังหวะรักรัวกระหน่ำเพื่อจะไปให้ถึงจุดหมาย

กดย้ำสะโพกแรงๆ อีกไม่กี่ครั้งก็ปลดปล่อยออกมาอย่างท่วมท้นภายในตัวของร่างบาง

“อ่าาาาา........” เสียงทุ้มครางต่ำก่อนจะถอดถอนกายออกมา ทิ้งตัวลงข้างๆคนตัวเล็กที่นอนหายใจหอบอย่างอ่อนแรง



ยูชอนพลิกจุนซูขึ้นมานอนซบบนอก ก่อนจะพรมจูบไปทั่วหน้าผาก ไรผม จุนซูยกตัวขึ้น เงยหน้ามายิ้มหวานให้ยูชอน

มือเรียวเสยผมชื้นเหงื่อให้คนรัก ก่อนจะลูบที่สร้อยเงินไม้กางเขนที่ตนเองให้ยูชอนเป็นของขวัญวันเกิด

“ยูชอน...~”

“หืม.. ว่าไงคับที่รัก”

“ชอบสร้อยเส้นนี้ใช่มั้ย??”

ยูชอนพยักหน้าตอบ ดวงตาคมเข้มฉายแววสงสัย

“แล้วระหว่างสร้อยกับของขวัญพิเศษเมื่อกี้ ยูชอนชอบอันไหนมากกว่ากัน” เอ่ยถามยิ้มยั่ว เซ็กซี่ชะมัด

“ชอบทั้งสองอย่าง แต่ชอบของขวัญพิเศษเมื่อกี้มากกว่านิดนึง” ร่างโปร่งเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง

จุนซูหัวเราะเบาๆ ก่อนจะซบใบหน้าลงบนอกแกร่งอีกครั้ง

“ยูชอนเป็นของจุนซู ส่วนจุนซูก็เป็นของยูชอนแล้วนะ รู้มั้ย?” ร่างเล็กเอ่ยขึ้นน้ำเสียงออดอ้อน

“ครับ เราเป็นของกันและกันแล้วนะ” ยูชอนเอ่ยตอบอย่างเป็นสุข มือหนายกขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ

ฉับพลันจุนซูก็ผงกหัวขึ้นจ้องหน้ายูชอนนิ่ง สีหน้าไม่สบอารมณ์

“ยูชอน..!!!!”

“คะ!! คับ คับผม!!” ผีอะไรเข้าอินางเนี่ย เมื่อกี้ยังซึ้งอยู่เลย อยู่ดีๆก็พรวดขึ้นมาเสียงเขียวใส่ ตกใจนะคับ

“ยูชอนเคยมีอะไรกับใครมาก่อนใช่มั้ย?? ห๊ะ??”

“เอาจากไหนอีกเนี่ย จุนซูเป็นคนแรกของผมนะ”

ถ้าไม่รวมถึงน้องโป้ง ชี้ กลาง นาง ก้อย ห้านิ้วที่ตกเป็นของเค้าแทบจะทุกวันอ่ะนะ (เสียวด้วยมือตัวเอง - -)

“จิงเหรอ??” ร่างเล็กยังไม่คลายสงสัย

“จิงซิ ถ้าไม่นับช่วยตัวเองอ่ะนะ” - -“ แล้วทำไมตูต้องบอกไปด้วยเนี่ย น่าอายชะมัด!!

“อ่า เก่งเกินไปแล้วนะ ดูหนังโป๊เยอะแน่ๆเลยใช่มะ!!” ร่างเล็กยกมือขึ้นตีหน้าอกผมดังเพลี้ยะ!!

“สงสัยจะเป็นเพราะสันชาตญาณและพรสวรรค์ คนอะไร๊ นอกจากจะรูปหล่อพ่อรวยแล้ว ยังเก่งเรื่องอย่างว่าด้วย เพอร์เฟ็คจิงๆ 5555+

อ้อ! แถมมันยังโชคดี มีเมียน่ารักโคตรๆอีกนะ” ยูชอนเอ่ยตอบยิ้มกว้าง อย่างเท่ห์!! (= =!)

“บ้า หลงตัวเองชะมัด ชิส์..!!” คนน่ารักกลั้นยิ้มก่อนจะซุกหน้าลงบนอกยูชอนอย่างเขินๆ

ทันใดนั้นไฟก็ติดสว่างสไสวไปทั้งบ้าน (แหม่ พอเค้าสำเร็จเสร็จสมไฟก็มาโดยอัตโนมัติ อะไรก็เกิดขึ้นได้ในฟิค)

“ยูชอนน...~” เสียงใสเอ่ยเรียกผมงุ้งงิ้ง น่ารัก

“หืม...???”

“ไปอาบน้ำกัน”

“จะรอช้าอยู่ไย ไปเลยจ้ะที่รัก” ยูชอนลุกพรวดอุ้มคนตัวเล็กเดินแก้ผ้าโทงๆเข้าห้องน้ำไป คลายร้อนหรือจะยิ่งร้อนกว่าเดิมก็ไม่รู้


(ส่วนหลังจากนั้นจะเป็นยังไงบ้าง ละไว้ในฐานที่เข้าใจนะคะ หึหึหึหึ ไร้ทเตอร์ไม่สามารถแล้วค่ะ - -“)


//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


บ่ายๆของอีกวัน



“ยูชอน เค้าไม่มีเสื้อผ้าใส่อ่ะ”

ร่างเล็กนุ่งชุดคลุมอาบน้ำเดินมานั่งลงบนเตียง พร้อมกับเขย่าตัวยูชอนที่กำลังนอนหลับสบายอยู่

“อ้า... ตื่นแล้วเหรอที่รัก ตัวหอมฟุ้งเชียว มากอดหน่อยเลย” ร่างโปร่งพูดพร้อมกับดึงมือคนตัวเล็กเข้ามากอด

“ยูชอน เค้าไม่มีเสื้อผ้าใส่อ่ะ” พูดก่อนปัดมือปลาหมึกที่เนียนลูบลามไปถึงหน้าขาแล้ว ตานี่ได้คืบจะเอาศอก

“ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ใส่แบบนี้เซ็กซี่ออก” พูดก่อนทำหน้าเจ้าเล่ห์ เครื่องหมายการค้าของพ่อหนูผีปาร์คยูชอน

“เอาดีๆ หาเสื้อผ้าให้เค้าใส่ แล้วก็ตื่นได้แล้ว จุนซูหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วนะ”

ยูชอนยันตัวขึ้นนั่ง ขโมยจูบคนตัวเล็กไปหนึ่งที ก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า

หยิบเสื้อกล้ามสีขาวตาห่านคู่กับกางเกงเลสีฟ้าส่งให้คนตัวเล็ก แล้วหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำไป

(สมมุติว่าเสื้อตาห่านคู่บ้านเราส่งออกไปขายที่เกาหลีแล้วนะคะ แต่กางเกงเลที่เกาหลีมีหรือเปล่าไร้ทเตอร์ก็ไม่รู้ค่ะ
แต่อยากให้น้องใส่ คงจะน่ารักดี 555+)


จุนซูหยิบเสื้อผ้าของยูชอนขึ้นมาใส่ แต่กางเกงนี่ซิ ใส่ยังไงเนี่ย ยางยืดก็ไม่มี

แล้วมีสายอะไรก็ไม่รู้ห้อยออกมาที่ก้น 2 เส้น เอาไว้ทำอะไร แฟชั่นใหม่เหรอ = =?


........

................

........................


“ยูชอน ใส่ยังไงอ่ะ แล้วนี่คิดจะยืนหัวเราะอย่างเดียวไม่คิดจะช่วยเลยใช่มั้ย??”

หลังจากที่พยายามอยู่นาน ในที่สุดคนตัวเล็กก็ต้องเอ่ยเรียกยูชอนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ แล้วมายืนหัวเราะให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ให้มาช่วยจนได้

“อ้าว เห็นคนเก่งทำเหมือนใส่เป็นอยู่ตั้งนาน ก็เลยยืนดูเฉยๆไง” ร่างโปร่งพูดแหย่อีกครั้ง

ก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาจับขอบกางเกงตั้งท่าจะผูก แต่เฮ้ย...อะไรแว้บๆ

“จุนซูวววว..!!! ทำไมไม่ใส่กางเกงใน!! คิดจะใส่สดๆอย่างนี้เลยเหรอ” เอิ่ม ติดเรทไปมั้ยเมียตู = =

“ก็เค้าไม่ได้เตรียมมาหนิ ของเก่าก็เปียกกองอยู่ที่พื้นนั่นไง”

เอ่ยพูดหน้าซื่อตาใส พลางชี้ไปที่คู่กรณีที่นอนแอ้งแม้งอยู่ปลายเตียง มันยังไม่เก็บไปอีก = =

“งั้นเอาบ็อกเซอร์เค้าไปใส่ก่อน กางเกงอย่างนี้ผ้ามันบางจะตาย แค่เดินเหนือแสงก็เห็นทะลุไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

ยูชอนพูดก่อนจะทิ้งกางเกงร่วงลงไปกองที่ปลายเท้าจุนซู ปล่อยให้คนตัวเล็กที่ยืนลอยหน้าลอยตาไม่สนใจฟัง ยืนเปลือยท่อนล่างเกือบ 5 วินาที

พอรู้สึกตัวจุนซูก็หันมาจิกตามองค้อน ก่อนจะก้มลงไปหยิบกางเกงขึ้นมากำไว้ในมืออย่างเดิม

คนขี้แกล้งหัวเราะร่าก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบบ็อกเซอร์ส่งให้คนตัวเล็ก พอเห็นจุนซูจัดการเรียบร้อยแล้ว

ยูชอนก็เดินมาจับขอบกางเกงเลมัดเป็นปมให้แน่น ก่อนจะเอื้อมไปหยิบสาย 2 เส้นด้านหลัง

ที่จุนซูคิดว่ามันเป็นแฟชั่น - -“ เอามาผูกข้างหน้ากันหลุดอีกที

“อ๋อ มันใส่อย่างนี้เองเหรอ สบายจังเลย อิอิ” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสดใส ก่อนเขย่งปลายเท้าเดินไปมา

ยูชอนหันมองคนน่ารักที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาว(ตราห่านคู่)กับกางเกงเลผ้าบางสีฟ้า

แล้วก็ชักอยากจะกดขึ้นมาตะหงิดๆ สายตาหื่นโลมเลียร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า จนฝ่ายที่ถูกจ้องมองรู้สึกเสียวสันหลังวูบ


“พอเลยยูชอน ไม่ต้องมาใช้สายตายังงี้เลย ไปหาข้าวกินได้แล้ว จุนซูหิว”


เสียงหวานเอ่ยเบรคก่อนจะจูงมือตาหื่นออกจากบ้านไปที่รถ ไม่งั้นสงสัยไม่ได้กินข้าว ได้กินอย่างอื่นแทนแน่ตู - -“


///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



ร้านอาหารทะเลจ๋า (ชื่อสิ้นคิดได้อีก - -“)

รถมินิคูเปอร์สีดำจอดที่ลานจอดรถด้านหน้า ก่อนที่คนในรถจะเปิดประตูรถเดินออกมา ทันทีที่ถึงหน้าร้าน

ยูชอนก็จูงมือจุนซูก้าวฉับๆๆ เดินเข้าร้านอย่างเร็ว นี่ตูคิดถูกหรือคิดผิดวะที่ให้จุนซูใส่ชุดนี้ ดูดิไอพวกฝรั่งหื่นมองคนตัวเล็กกันใหญ่เลย

“จะรีบไปไหนหล่ะยูชอน หิวเหรอ เดินเร็วจนจุนซูจะล้มอยู่แล้วนะ” จุนซูที่ก้าวเร็วๆจนแทบจะวิ่งตามยูชอนอยู่แล้ว เอ่ยขึ้นมา

“อืม หิวแล้ว รีบเข้าไปนั่งกันเถอะ” เอ่ยตอบอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรีบจูงมือจุนซูเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวในสุด

“สั่งไปก่อนเลยนะจุนซู เด๊ยวมา” พูดจบก็ลุกพรวดๆเดินออกไปจากร้านเฉยเลย ปล่อยให้จุนซูนั่งงง เป็นอะไรของเค้าเนี่ย

ซักพักยูชอนก็กลับมาพร้อมกับส่งแจ๊คเก็ตสีดำที่เจ้าตัวไปหยิบจากในรถส่งให้จุนซู

“อะไรอ่ะยูชอน” คนตัวเล็กรับแจ็คเก็ตในมือมาถืออย่าง งงๆ ก่อนจะเอ่ยถาม

“แจ๊คเก็ตไง ใส่ซิ”

เออ!!! รู้ว่าแจ๊คเก็ต แล้วก็รู้ด้วยว่ามันมีไว้ใส่ แต่จะเอามาทำไมเนี่ย อากาศก็ไม่ได้หนาวซะหน่อย ผัวตูนี่ชักจะยังไง

“ไม่เอาอ่ะ ร้อนไม่ใส่หรอก” จุนซูเอ่ยตอบ หยิบเสื้อแจ็คเก็ตวางไว้ข้างๆตัวอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะลงมือทานอาหารที่พนักงานเพิ่งนำมาเสิร์ฟ

“ใส่เด๊ยวนี้เลย จุนซู” ยูชอนพูดเสียงเข้ม

“ไม่ใส่ ร้อน เป็นอะไร?? ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย มาบังคับอะไรเค้าเนี่ยห๊ะ??”

คนตัวเล็กหันมาทำหน้าง้ำหน้างอใส่ยูชอน เรื่องอะไรอ่ะ หัวเสียมาจากไหน อยู่ดีๆก็มาบังคับ ไม่ใช่เรื่องไม่ใส่หรอก

ฝ่ายยูชอนพอเริ่มรู้สึกตัวว่าใส่อารมณ์มากไปหน่อยก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้นเสียงอ่อน (แววกลัวเมียมาแต่ไกล)

“ก็ผมเพิ่งสังเกตอ่ะ ว่าเสื้อจุนซูมันบาง ดูฝรั่งพวกนั้นมันมองจุนซูซิ ใส่เหอะนะ นะๆๆๆ”

คนตัวเล็กหันไปมองรอบๆตัวก็เจอสายตาฝรั่ง นิโกรทั้งหลายพุ่งกระแสหื่นมาที่ตัวเองอย่างรุนแรง จนต้องรีบหยิบเสื้อแจ็คเก็ตมาใส่

ก่อนจะหันมาเห็นยูชอนใช้สายตาฟาดฟัน ข่มขู่พวกนั้นจนหันหัวกลับไปหลายคน น่ารักจังเลยน้ายูชอน(>___<)

“ยูชอน หวงเค้าเหรอ...??” เอ่ยถามเสียงกระเซ้า เรียวปากบางคลี่ยิ้ม

“อืม หวง!! จุนซูพูดเองนะว่าจุนซูเป็นของผม แล้วผมมันก็พวกหวงของซะด้วย” ร่างโปร่งเอ่ยตอบน้ำเสียงงอนๆ ดูแล้วช่าง... น่าลัก (= =)

คนตัวเล็กกลั้นยิ้มจนแก้มแทบจะปริ ก่อนจะแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อไป

“จุนซูคับ”

“หืม อะไรเหรอยูชอน”

“จุนซูรักผมมั้ย??” จุนซูเงยหน้าจ้องมองใบหน้าคมเข้ม ที่เอ่ยออกมาน้ำเสียงจิงจัง

“อืม รัก”

“ไม่เอาตอบอย่างนั้น ไหนบอกรักผมใหม่ซิ”

จุนซูวางช้อนส้อมลงกับจาน ก่อนจะเอื้อมมือทั้ง 2 ข้างไปประกบที่แก้มซ้ายขวาของยูชอน

ดวงตาเรียวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงดังฟังชัดว่า


“คิม จุนซูคนนี้ รักปาร์คยูชอนนะ” ตอบพลางยิ้มให้อย่างน่ารัก ร่างโปร่งได้ยินก็ยิ้มกว้างแทบจะถึงหู

“ปาร์คยูชอนก็รักคิมจุนซูนะคับ” เอ่ยตอบกลับ ก่อนทั้งสองจะเข้าโลกส่วนตัวส่งยิ้มให้กันไปมา

ทานข้าวกันกระหนุงกระหนิงจนบรรยากาศในร้านอาหารทะเลจ๋าแทบจะกลายเป็นสีชมพูอมม่วงไปห
มด



‘แต่ ........ว่ากันว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอใช่มั้ย....!!!???........’



//////////////////////////////////////////////////////////////////////



และแล้วยูชอนก็ขับรถมินิคูเปอร์สีดำของตัวเองมาจอดอยู่ไม่ไกลจากหน้าบ้านคนรักเรียบร
้อยแล้ว

จุนซูหันมายิ้มให้สารถีสุดหล่อที่ยิ้มแป้นแล้นคุยจ้อตลอดทางกลับบ้านอย่างไม่รู้จักเ
หน็ดเหนื่อย

ยูชอนเปิดประตูลงจากรถแล้วรีบวิ่งอ้อมไปเปิดประตูให้จุนซูลงอย่างสุภาพบุรุษ (มันจะหล่อเท่ห์ไปไหนวะ)

ก่อนจะเดินจูงมือจุนซูมาส่งที่หน้ารั้วบ้าน


“ยูชอน ... จุนซูสนุกมากเลยนะ”

“เหรอคับ ถ้าจุนซูชอบวันหลังเราไปกันอีกนะ ไปค้างหลายๆคืนเลยดีมั้ย” ยูชอนพูดก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มใสของจุนซูไปมา



ทันใดนั่นรถเบนซ์คันหนึ่งก็ขับมาจอดตรงหน้าบ้านจุนซู ประตูรถเปิดออก

พร้อมกับชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาดีที่ก้าวเดินออกมายืนตรงหน้าพวกเค้าทั้งคู่


“พะ..พี่ไบรอัน..!!!! มะ..มาได้ยังไงฮะ??”


ชายหนุ่มแปลกหน้าหันมาจ้องหน้ายูชอนอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะหันไปตะโกนถามคนตัวเล็ก




“จุนซู....!!!! มันเป็นใคร??”




TBC…..

edit @ 16 Jun 2009 14:38:21 by *PikKap๏O*~

Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Romantic Comedy (อาจเปลี่ยนได้ตามอารมณ์ Writer ค่ะ = =)

Pairing :: YOOSU Feat.YUNJAE

Warnning :: มาแล้วค่ะ มาแล้ววว แชพนี้ไม่มีอะไรมาก มีแต่หวานๆ ไปอ่านกันนะคะ

รับรองอ่านแล้วจะหลงรักมิคมากกว่าเดิมค่ะ





Chapter :: 4



และแล้วก็ถึงวันเกิดของยูชอน คุณชายปาร์คตื่นมาขัดสีฉวีวรรณตั้งแต่ไก่โห่ พิธีพิถันแต่งตัวมากมายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


วันนี้เค้าปฎิเสธนัดเพื่อนๆทุกคน เพียงเพราะต้องการอยากจะมีเวลาอยู่กับคนรักในวันเกิดตามลำพังเท่านั้น


ยูชอนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความจากป๊ากับม๊าและเพื่อนๆที่ส่งมาอวยพรวันเกิด
ให้เค้าอย่างมีความสุข


ก่อนจะเดินลงมาหาอะไรกินข้างล่าง เป็นจังหวะเดียวกับที่ยุนโฮเดินออกจากห้องมาพอดี


“อ้าว ว่าไงไอ้คุณชายปาร์ค วันนี้ตื่นแต่เช้าเชียวนะเอ็ง”


ยุนโฮเดินเข้ามาทักยูชอนที่กำลังจะเดินลงบันไดไป ยูชอนชะงักก่อนจะหันมาถาม


“เฮียยุน วันนี้วันอะไร”


“วันเสาร์ไง ทำไมวะ” ยุนโฮแกล้งหน้ามึน ก่อนจะกอดคอยูชอนเดินลงบันไดไปพร้อมๆกัน


ยูชอนทำหน้าหมุ่ย มองหน้าพี่ชายอย่างงอนๆ (ไม่เข้ากับตัวเองอีกละ- -)


“ล้อเล่นน่า ใครจะไปลืมวะ สุขสันต์วันเกิดนะน้องรัก”


ยุนโฮพูดก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้หัวชายปาร์คเล่นอย่างหยอกล้อ ยูชอนคลี่ยิ้มก่อนจะแบมือตรงหน้ายุนโฮ


“ไหนอ่ะของขวัญ ???” ยูชอนทวงสิทธิ์ที่เจ้าของวันเกิดควรจะได้ทันที ยุนโฮมองน้องชายอย่างปลงๆ ไม่ค่อยเลยนะเอ็ง


“โตเป็นวัวเป็นควายแล้วยังจะอยากได้ของขวัญอีกเหรอวะ ไม่มีโว้ย เอางี้แล้วกัน เด๊ยวเฮียให้แจจุงมาทำเค้กวันเกิดให้แล้วกัน ดีมั้ย”

(ไอนี่ก็ไม่ค่อยจะลงทุน – ไร้ทเตอร์)


“จัดมาเลยเฮีย ^___^”


จากนั้นยุนโฮก็หยิบโทรศัพท์ต่อสายไปหาแจจุงให้เดินทางมาที่คฤหาสน์ตระกูลปาร์คทันที ก่อนจะหันมาถามยูชอน


“ไอยูชอน แกจะจัดงานเลี้ยงหรือเปล่าวะปีนี้”


“ไม่อ่ะเฮีย นั่นมันความคิดป๊ากับม๊าเค้าหรอก ปีนี้ป๊ากับม๊าไม่อยู่ ผมกะจะพาจุนซูไปฉลองวันเกิดกัน2 คน” ยูชอนตอบก่อนทำหน้าเคลิ้มๆ


“เออ ขอให้ฉลองกัน2คนอย่างถึงพริกถึงขิงนะเว้ย” ยุนโฮพูดก่อนยักคิ้วใส่ยูชอน อย่างเอาเป็นว่ารู้กัน


อึดใจเดียวแจจุงก็มาถึง ยุนโฮรีบระริกระรี้เดินเข้าไปกอดแจจุงสุดที่รักของเค้า(เว่อร์ได้อีก) ก่อนจะจูงแจจุงเดินเข้าบ้านมา


“หวัดดีคับพี่แจจุง” ยูชอนเอ่ยทัก


“หวัดดีจ้ะ สุขสันต์วันเกิดนะยูชอน” เสียงหวานเอ่ยอวยพร(น้องสามี) ยูชอนยิ้มรับ ก่อนที่ยุนโฮกับแจจุงจะขอตัวเข้าไปปฎิบัติภารกิจทำเค้กในครัว


ระหว่างที่แจจุงทำขนมเค้ก ยุนโฮก็หยอกโน่น จับนี่ ทำเค้กกระหนุงกระหนิงอย่างมีความสุข สร้างโลกสีชมพูในห้องครัวกันสองคน


ยูชอนที่ตอนแรกตั้งท่าจะเดินเข้าไปช่วยเดินเลี่ยงออกจากครัวอย่างไม่อยากเป็นก้างขวา
งคอ


ก้าวไปนั่งดูทีวีในห้องรับแขกรอกินของอร่อยจากแจจุง


ซักพักยุนโฮก็เดินออกมาพร้อมกับแจจุงที่ถือขนมเค้กรสช็อคโกแลตรูปหมี(ทำไมเป็นหมี?)หน้าตาหน้ากินอยู่บนมือ


ก่อนจะวางบนโต๊ะกระจกหน้าทีวีห้องรับแขก


“โห หน้าตาน่ากิน ท่าทางจะอร่อยนะคับเนี่ย” ยูชอนเอ่ยชม ยกนิ้วโป้งอย่างทึ่งในฝีมือ


“ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดของพี่กับยุนโฮนะ”

แจจุงตอบยิ้มๆก่อนจะลุกไปหยิบเครื่องดื่มกับอาหารเตรียมพร้อมมาเลี้ยงฉลองวันเกิดให้
ยูชอน


ยุนโฮหยิบเทียนวันเกิดออกจากกล่องตั้งท่าจะปักลงบนเค้ก แต่ก็ต้องชะงักเพราะยูชอนแหกปากโวยวายซะก่อน


“เฮ้ย เฮีย อย่าๆ อย่าเพิ่งปักเทียน เค้กนี้ผมขอไว้รอฉลองวันเกิดพร้อมกับจุนซูคืนนี้นะเฮีย” ยูชอนเลื่อนเค้กหนี ก่อนจะรีบพูดห้ามยุนโฮ


“อะไรวะ เฮียจะชิมฝีมือที่รักเฮียซะหน่อย ไอนี่มีการกั๊กไว้อีกนะเอ็ง” ยุนโฮเหล่มองยูชอน


ที่นั่งอมยิ้มมองเค้กตรงหน้าอย่างกะจะลอยได้ แอบขำกับท่าทางของน้องชาย


ซักพักแจจุงก็เดินออกมาทั้ง 3 คนก็จัดการฉลองวันเกิดกันแบบไร้แอลกอฮอล์(ตามคำสั่งแจจุง)


ยูชอนชิมอาหารที่แจจุงทำก็ตาโต เอ่ยชมแจจุงไม่ขาดปาก


พี่สะใภ้เค้าเสน่ห์ปลายจวักเหลือร้าย มิน่าหล่ะถึงจับเฮียยุนซะอยู่หมัด ดูท่าเฮียยุนจะกลัวเมียอย่างแรง


อยู่กับพี่แจจุงเฮียเปลี่ยนจากไอ้เสือการเป็นหมาเลยทีเดียว


คุยกันสนุกสนานอยู่ซักพักเฮียยุนโฮก็ขอตัวเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปเดทรอบที่ 38 กับพี่แจจุง


“พี่แจทำอาหารเก่งจังเลยนะคับ” ยูชอนเอ่ยชวนคุยพร้อมตักอาหารเข้าปากอย่างไม่ขาดสาย (- -“)


“จิงๆพี่ก็ไม่ชอบทำอาหารหรอกนะ เป็นผู้ชายมาเข้าครัวทำอาหาร มันก็ออกจะแปลกๆไปหน่อยเน๊อะ


แต่พี่เห็นยุนโฮเค้าเป็นคนกินอะไรยาก ถ้าไม่ถูกใจก็จะไม่กินเลย พี่ก็เลยอยากลองทำอาหารในแบบที่ยุนโฮเค้าชอบหน่ะ” แจจุงเอ่ยตอบก้มหน้ายิ้มบางๆ


ยูชอนมองสีหน้าของแจจุงที่ดูมีความสุข ออร่าสีม่วงแผ่กระจายเต็มตัว คนรักกันนี่มันดีจังเลยน้า


เค้าเองก็อยากจะทำอะไรให้จุนซูมีความสุขเหมือนกัน อ๊ะ!!นึกออกแล้ว ทำอะไรเซอร์ไพส์จุนซูดีกว่า


“พี่แจฮะ ผมขอตัวก่อนนะฮะ ขอบคุณที่มาทำอาหารฉลองวันเกิดให้ผมนะคับ”


ยูชอนพูดก่อนจะหยิบกุญแจรถขับรถออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว



/////////////////////////////////////////////////////////////////////



“ซองมิน แกว่าฉันใส่เสื้อตัวนี้ดีมั้ย สีขาวหรือสีดำดีอ่ะแก??”


จุนซูเอ่ยถามซองมินที่กำลังนั่งเกาหัวสะลึมละลือ สภาพดูไม่ได้ (- -“)


“สีขาว ฉันจำได้ว่าตอบแกเป็นรอบที่ล้านแล้ว ใส่ตัวไหนมันก็ต้องถอดอยู่ดีแหล่ะ


ฉันว่าแกเอาเวลาเลือกเสื้อผ้ามาเลือกชุดชั้นในxxจะดีกว่ามั้ย”


ซองมินตอบอย่างเซ็งๆ พร้อมกับมองจุนซูที่กำลังรื้อเสื้อผ้าออกจากตู้อย่างเอาเป็นเอาตาย


มันทำอย่างกะมันไปเดทครั้งแรก อย่างกับสาว(?)วัยรุ่นแรกรักเลยเว้ย


“อ้อ!! แล้วก็ขอบใจมากที่มาปลุกฉันเพื่อมาเฝ้าแกรื้อตู้เสื้อผ้า เมื่อคืนเพิ่งไปเที่ยวโต้รุ่งมา นอนยังไม่ทันจะเต็มอิ่มเลย


แกก็มาลากฉันจากเตียง ดีใจแทนดงเฮที่มันจริงๆที่มันอยู่หอ ไม่ได้อยู่ข้างบ้านแกอย่างฉัน


แล้วนี่ได้ข่าวว่าน้องยูชอนจะมารับแกตอน 2 ทุ่ม แล้วจะเตรียมตัวอะไรตั้งแต่เย็นเนี่ย” บ่นจบก็ยกมือหาววอดๆ


“แหม่ ก็คนมันไม่มั่นใจ แกก็รู้นี่ว่ามันไม่ใช่แนวฉัน ตอนไปเดทคราวก่อนๆ ยูชอนบอกไม่ชอบให้ใส่โป๊ๆ


เค้าชอบแบบใสๆ รัดกุมหน่อยก็เลยเลือกไม่ถูกอ่า~”


จุนซูเอ่ยคร่ำครวญ ก่อนจะเดินไปหน้ากระจก หยิบเสื้อสีขาวตัวบางทาบบนอก หมุนซ้ายขวา


“เออ ว่าแต่ป๊าแกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ เมื่อกี้ตอนฉันเข้ามาเห็นรถจอดอยู่หน้าบ้าน” ซองมินเอ่ยถาม


“เมื่อคืน มากับอินางเมียใหม่นั่นแหล่ะ มาถึงนังนั่นก็มากวนประสาททันทีเลย นี่ฉันว่าจะอาศัยนอนที่หอดงเฮจนกว่าป๊าจะกลับญี่ปุ่นอ่ะ


ขี้เกียจทะเลาะด้วย รำคาญ” จุนซูชักสีหน้าหงุดหงิด


“อ้อ..!! ซองมิน เด๊ยวแกอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนนะ ถ้าง่วงก็นอนเตียงฉันไปก่อนก็ได้ ถ้าแกอยู่ป๊าอาจจะไม่กล้ามาโวยวายใส่ฉันก็ได้”


ซองมินพยักหน้ารับ ก่อนจะทิ้งตัวนอนบนเตียง ปล่อยให้จุนซูวุ่นวายอยู่กับการเลือกเสื้อผ้าคนเดียวต่อไป




//////////////////////////////////////////////////////////////////////



พอถึงเวลา 2 ทุ่ม รถมินิคูเปอร์สีดำของยูชอนก็มาจอดเทียบท่าหน้าบ้านจุนซูเป๊ะ อย่างกับตั้งเวลาไว้


ยังไม่ทันจะกดโทรศัพท์หา คนตัวเล็กก็เปิดประตูรั้วออกมา ก่อนจะเปิดประตูรถนั่งลงที่นั่งข้างคนขับ


“มาตรงเวลาจังเลยนะยูชอน” คนตัวเล็กเอ่ยยิ้มหวาน ... น่ารักชะมัด ...


วันนี้จุนซูแต่งตัวน่ารักเป็นพิเศษ ใส่เสื้อสีขาวตัวบาง กางเกงเข้ารูปขาสั้นสีครีม พันผ้าพันคอลายทางสีน้ำเงินขาวบนคอหลวมๆ


กลิ่นน้ำหอมที่จุนซูชอบใช้ลอยฟุ้งหอมไปทั่วทั้งคันรถ ยูชอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หักห้ามอารมณ์


ก่อนที่จะทนไม่ไหวกดคนน่ารักตรงหน้าบ้านเจ้าตัวซะก่อน


“วันนี้ที่รักของยูชอนน่ารักมากเลยรู้มั้ย” ยูชอนเอ่ยชมอย่างไม่อ้อมค้อม


มือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มคนตัวเล็กก่อนจะชิงหอมที่แก้มแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว


ร่างบางสบตากับร่างสูงโปร่ง แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นสีเรื่อยๆ หัวใจที่หน้าอกด้านซ้ายเต้นอย่างรุนแรงจนจุนซูกลัวว่ามันจะหยุดเต้นไปซะก่อน


ที่ผ่านมาเค้าไม่ชอบเด็ก ไม่เคยคบกับคนที่อายุน้อยกว่า ผู้ชายที่เคยคบก็คบกันเพียงผิวเผิน


ต่างฝ่ายต่างแค่อยากจะสนุกด้วยกัน ไม่ต้องใส่ใจ ไม่เคยรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ



แต่ทำไมกับ...ยูชอน

แค่มองสบตากับคนคนนี้ หัวใจก็เต้นแรง เลือดสูบฉีดไปทั่วทั้งตัว

แค่ได้เห็นรอยยิ้มที่จริงใจ ก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

แค่ได้ยินเสียงทุ้มที่เอ่ยคำว่า “รัก” กับคำชมหวานๆ หัวใจก็พองโตไปหมด

แค่ห่างกันเพียงไม่นานก็ว้าวุ่นใจ เจอกันเท่าไหร่ก็ไม่พอ

อยากเปลี่ยนตัวเองทำอะไรดีๆ .... เพื่อคนคนนี้

ความรู้สึกอย่างนี้เรียกว่าอะไรนะ



....... ใช่รักหรือเปล่า??? .....





“นี่จุนซู ผมซื้อของโปรดจุนซูมาให้ด้วยนะ รับรองจุนซูจะต้องดีใจจนหอมแก้มผมแน่ๆ ”


ยูชอนเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดเก๊ะใส่ของหน้ารถ หยิบห่อขนมห่อใหญ่ส่งให้จุนซู ก่อนจะขับรถพาจุนซูออกไป


“โห่ ไอเราก็นึกว่าอะไร ก็แค่ช็อคโกแลต M&M ห่อใหญ่ธรรมดาแค่นี้เอง แต่ก็ขอบใจนะยูชอน จุนซูอยากกินพอดีเลย”


“ว่าแต่เราจะไปไหนกันเหรอ” จุนซูตอบพร้อมกับค่อยๆฉีกมุมห่อขนมเทลุ้นทีละเม็ดอย่างที่ชอบทำประจำ ก่อนจะหันมาถามยูชอน


“ไปที่ที่มีแต่เราไง” ยูชอนตอบทะเล้น ส่งสายตากรุ่มกริ้มใส่ร่างเล็ก


“บ้า เอาดีๆซิยูชอน จะพาจุนซูไปไหนเนี่ย ไม่บอกไม่ไปจริงๆด้วยนะ”


ร่างเล็กยกมือตีแขนคนช่างล้อ เรียกเสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูจากยูชอนได้เป็นอย่างดี


“จุนซูชอบทะเลใช่มั้ย ผมมีบ้านพักริมทะเลอยู่พอดี งั้นเราไปฉลองที่นั่นกันดีมั้ย” ยูชอนรีบบอกก่อนที่คนตัวเล็กจะเปลี่ยนใจ


จุนซูพยักหน้ายิ้มกว้างหันมาหายูชอนอย่างดีใจ ก่อนจะสนใจกับห่อ M&M ในมือต่อ


“ได้สีอะไรน้า เย้!! ยูชอนเค้าได้สีแดงด้วยอ่ะ เม็ดแรกของห่อด้วยโชคดีจริงๆ” จุนซูหันมาบอกยูชอนอย่างตื่นเต้น


“โว้วว !! ยูชอน เค้าได้สีแดงอีกแล้วอ่า >__<”


………………..

…………………………



“ยูช๊อนนนน!!!! สีแดงอีกแล้ว นี่ก็สีแดง เม็ดนี้ก็สีแดง สีแดงทั้งนั้นเลย วันนี้จุนซูโชคดีจริงๆ อิอิ”


ยูชอนเหลือบมองคนตัวเล็กที่เทขนมลนลาน สีหน้าระรื่นตื่นเต้นอย่างกะถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่ ก่อนจะหันไปสนใจทางตรงหน้าต่อ


ระหว่างทางจุนซูยังคงลุ้นสีช็อคโกแลตในมือทีละเม็ดอย่างสนุกสนาน ตอนที่มันทำคอลเล็คชั่นพิเศษ ในห่อนึงมีสีเดียวล้วนๆ


เค้าก็ไปหาซื้อไม่ทัน หมดซะก่อน เสียดายมากๆ วันนี้เป็นวันของจุนซูจิงๆด้วย ดูสิเทช็อคโกแลต M&M จนจะหมดห่ออยู่แล้ว


ได้แต่สีแดงทั้งนั้นเลย อย่างนี้ต้องเก็บห่อไว้เป็นที่ระลึกซะหน่อยแล้ว


ว่าแต่ห่อนี้มันทำเนื่องในโอกาสพิเศษอะไรหรือเปล่าน้า?? ถึงได้มีแต่สีแดงอย่างเนี้ย!!


ว่าแล้วจุนซูก็ค่อยๆ พลิกห่อขนมสำรวจทีละนิด ก่อนจะไปสะดุดตรงรอยพับกลางห่อด้านหลัง มือเล็กยกห่อช็อคโกแลตขึ้นมาเพ่งชัดๆ


ตรงรอยพับหลังห่อตรงนั้นมีรอยกรีดเล็กๆ แปะสก็อตเทปใสทับอยู่ ถ้าไม่สังเกตดีๆก็คงจะไม่เห็น



Flash back

ยูชอนวางห่อช็อคโกแลต M&M หลาย 10 ห่อที่ไปเหมามาลงบนโต๊ะ


แกะห่อเทช็อคโกแลตใส่ถ้วยกระเบื้อง ค่อยๆแยกทีละสีคัดแต่สีแดงที่จุนซูชอบ


มือใหญ่หยิบห่อช็อคโกแลตห่อใหญ่สุด หันด้านหลังห่อ พลิกรอยพับให้พับไปอีกด้าน ก่อนจะค่อยๆใช้คัตเตอร์กรีดห่อเบาๆกว้างพอประมาณ


ค่อยๆทยอยเอาช็อคโกแลตด้านในออกจากห่อจนหมด แล้วใส่แต่เม็ดสีแดงลงไปใหม่จนเต็ม ปิดสก็อตเทปใสตรงรอยกรีดอย่างประณีต


แล้วพลิกรอยพับหลังห่อให้กลับมาอยู่ด้านเดิม แค่นี้ก็ปิดร่องรอยกรีดกับสก็อตเทปเนียนแล้ว


ยูชอนยกห่อช็อคโกแลตห่อใหญ่ในมือขึ้นมาสำรวจความเรียบร้อยแล้วยิ้มกว้างอย่างมีความส
ุข


จบ Flash back





‘…ช็อคโกแลต M&M ห่อนี้ไม่ได้จัดทำขึ้นพิเศษเนื่องในโอกาสเทศกาลสำคัญอะไร

แต่มันเป็นช็อคโกแลต M&M ห่อเดียวในโลกที่ยูชอนตั้งใจทำสำหรับจุนซูคนเดียวต่างหาก...’




ใบหน้าน่ารักอมยิ้มจนแก้มตุ่ย ดวงตาเรียวเล็กหันไปจ้องเสี้ยวหน้าของพ่อคนช่างคิด ที่นั่งปั้นหน้านิ่งทำทีไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอยู่


ก่อนจะโน้มตัวจูบหนักๆ ที่แก้มสากหลายฟอดเป็นรางวัลตอบแทน


ร่างโปร่งยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบท้ายทอยเบาๆแก้เขิน ไม่ยอมหันมาสบตาคนตัวเล็กที่ยังคงจ้องเค้าตาแป๋ว


..........

................

........................



“ยูชอน.... ขอบคุณนะ” (^_______^)






TBC…..~

Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Comedy มั้ง(จะพยายามนะคะ) = =

Pairing :: YOOSU

Warnning :: Fic เรื่องนี้เป็นแนว Yaoi

เนื้อเรื่องทั้งหมดมาจากจินตนาการของผู้แต่ง

 มีฉากที่ทุกคนต้องการหรือเปล่านั้น ไปอ่านกันเลยค่ะ >____<

 

Chap :: 3

บรรยากาศมืดมิด ณ ลานจอดรถในผับ มีเพียงแสงไฟจากภายนอกสาดส่องเพียงเล็กน้อยพอสลัว

รถสีดำคันหรูที่จอดอยู่มุมในสุดกำลังร้อนระอุด้วยแรงอารมณ์ของร่างสองร่างที่กำลังบดเบียดกันอยู่เบาะหลังภายในรถ

ทันทีที่เข้ามาในรถ จุนซูก็โน้มคอยูชอนประทับริมฝีปากลงไปบนปากของยูชอนอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

เรียวลิ้นร้อนของจุนซูเข้ารุกรานภายในโพลงปากอย่างจาบจ้วง เร่งเร้าสร้างอารมณ์ ดึงให้ยูชอนเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสตรงหน้า

ยูชอนกดศีรษะร่างบางด้านบนลงมาให้ริมฝีปากของทั้งคู่บดเบียดเข้าหากันอย่างหนักหน่วง ตวัดลิ้นอุ่นตอบรับเรียวลิ้นของอีกฝ่ายอย่างถึงใจ ลมหายใจร้อนถูกถ่ายทอดรดกันและกันอย่างไม่มีหยุดพัก

จุนซูค่อยๆยกตัวขึ้นไปนั่งคร่อมบนหน้าตักของยูชอน สะโพกกลมบดเบียดเสียดสีกับส่วนร้อนข้างใต้กางเกงผ้าเนื้อดีอย่างซุกซน

มือเรียวผละจากรอบคอชายหนุ่มเปลี่ยนมากลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตของยูชอนให้ค่อยๆหลุดออกทีละเม็ด เผยแผ่นอกแข็งแรงภายใต้เสื้อ มือนิ่มสอดแทรกเข้าไปไล้แผงอก เลื่อนลงไปตามแนวหน้าท้องลูบไล้แผ่นเบาเพิ่มแรงปรารถนา โดยที่ริมฝีปากยังคงไม่ละจากจูบดูดดื่มกับคนตรงหน้า

ยูชอนไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกรานตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว ยูชอนผละออกจากริมฝีบาง เริ่มซุกไซร้ไปตามซอกคอ
ฝากสัมผัสเร่าร้อนไปยังผิวกายอ่อนนุ่มมือหนาเลื่อนไปโอบที่เอวคอดลูบไล้ไปมา
ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นสอดเข้าไปใต้เสื้อตัวบาง สะกิดแผ่วเบาที่ยอดอกเรียกเสียงครางหวานหูจากคนตัวเล็ก


“อืมม ยูชอนนน ” จุนซูครางเสียงแหบพร่า ดวงตาฉ่ำปรือ ผมเผ้ายุ่งเหยิงยิ่งทำให้คนๆนี้ดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก

จุนซูปรือตามองยูชอนอย่างเชิญชวน ปากแดงยกยิ้มยั่วอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนที่มือซุกซนจะค่อยๆเลื่อนลงไปปลดเข็มขัดและรูดซิบกางเกงของยูชอนลงอย่างช้าๆ

มือเล็กลูบผ่านภายนอกกางเกงชั้นในแต่ไม่ยอมแตะต้องส่วนกลางที่กำลังแข็งขึงของยูชอนราวกับจะหยอกล้อ ปลุกเร้าอารมณ์ของยูชอนให้พุ่งพล่านจนต้องเป็นฝ่ายร้องขอ


“อะ..อื้มมม...จุนซูครับ” เสียงครางอืออึงในลำคอของร่างโปร่ง เรียกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนน่ารัก

“ต้องการเหรอ ยูชอน...~” เสียงหวานกระซิบถามร่างโปร่งที่เอนตัวพิงเบาะรถ ผ่อนลมหายใจร้อนอย่างหนักหน่วง

ถามหยอกเย้าอย่างไม่ต้องการคำตอบคำตอบ จุนซูกัดริมฝีปากล่างอย่างยั่วยวน ก่อนค่อยๆสอดมือเล็กเข้าไปใต้กางเกงชั้นในของยูชอนทีละนิด


.....

……….

……………

……………….


ก๊อกๆๆ เสียงเคาะกระจกรถ..!!!!



(= = )????????



ใครวะ!!!! แม่งเอ๊ยยยยยยยย….!!!! มาขัดจังหวะตอนนี้เอามีดมาแทงตูเลยดีกว่า (-*-)

จุนซูผละออกจากตัวผมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดเปิดกระจกรถดูคนด้านนอก

ใครวะเป็นไอ้ตัวมารของชายปาร์ค (และรีดเดอร์ด้วย ชิมั้ย??) จะได้ดักตีหัวแม่งง่ายๆหน่อย

“ผมนึกว่าพี่จะกลับแล้วลืมกระเป๋า ผมเลยเอามาให้คับ ขอโทษนะคับ” เด็กหนุ่มพูดรัวเร็ว เสหน้าหันไปทางอื่นอย่างอายๆ

อ๋อ ไอ้บริกรหนุ่มในผับเมื่อกี้นี่เอง -*-

“อะ..อ้อ ขอบใจมากนะจงฮยอน” จุนซูรับกระเป๋า ก่อนปิดกระจกรถอย่างรวดเร็ว

ตายแล้วจุนซูววววว!!! หวังว่าฟิลม์คงจะดำ จนมองไม่เห็นนะ (>////<)

ถึงจุนซูจะดูแรงแต่ก็ไม่อยากแสดงหนังสดให้ใครดูฟรีนะ!!

(หมายความว่าถ้าเสียตังก็คงได้ใช่มะ - ไร้ทเตอร์ = =)

และแล้วบริกรหนุ่มผู้น่าโดน(ชายปาร์ค)ทำร้ายร่างกาย ก็หันหลังวิ่งจากไป

โดยไม่รับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเอง(ไม่ได้ตั้งใจ)ทำเลย (= . . =) .....~ ~



วิ้ง........ ฟิ้ววววว.........



ความเงียบปกคลุมทันที

“จุนซูครับ” ผมดึงตัวจุนซูที่นั่งหน้าแดงเข้ามากอดหอมแก้มนุ่มนิ่มหวังจะสานต่อกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อกี้

“พอเถอะยูชอน ดึกแล้ว เด๊ยวจุนซูไปส่งที่บ้านนะ” จุนซูพูดก่อนจะเปิดประตูรถเดินกลับไปนั่งด้านหน้าที่นั่งคนขับ

สตาร์ทรถแล้วหันมายิ้มกว้างอย่างน่ารักก่อนกวักมือเรียกผมไปนั่งข้างๆ เตรียมออกเดินทางทันที


(T^T) พระเจ้าคับ ชายปาร์คเซ็งงงงงงงงงงงงงงงง!!!!


สุดท้ายชายปาร์คก็จำยอมต้องเดินคอตกหน้าละห้อยไปนั่งข้างๆคนขับแต่โดยดี ทำไมอ่า ทำไมไม่รับผิดชอบเลย

มาปลุกให้ปาร์คน้อยตื่นไม่ยอมนอนอย่างนี้ แล้วไม่มาต่อให้จบชายปาร์คจะทำยังไงหล่ะคร๊าบบบ T^T เซ็ง!!



////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



ระหว่างทางยูชอนอาศัยลูกติดพัน จับโน่น หอมนี่คนน่ารักที่กำลังตั้งใจขับรถไปตลอดทาง

“ยูชอน หยุดก่อนได้มั้ย จุนซูขับรถอยู่นะ” ร่างบางรีบพูดหยุดอีกฝ่าย ไม่งั้นได้เสียหลักพุ่งเข้าชนต้นไม้ตายคู่กันซะก่อน - -“

“จุนซูอ่า ~” ยูชอนสะบัดหน้าหนีไปอีกทางอย่างงอนๆ เป็นภาพที่ดูแล้ว.... = = เอิ่ม....


จนกระทั่งถึงที่หมาย คฤหาสน์ตระกูลปาร์ค ยูชอนยังคงนั่งอึนไม่ยอมลงซะที

ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าขาวใสอย่างอาลัยอาวรณ์ (มันทำอย่างกะมันจะไปตาย)



“จุนซู” น้ำเสียงทุ้มเรียกความสนใจจากจุนซู

“หืม …???”

“มีแฟนยังอ่า...~”

“……..” คนตัวเล็กทำหน้างงเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย

…….

……………

………………….


“เรามา.....คบกันมั้ย ?? (^___^)”


เรื่องอะไรชายปาร์คจะปล่อยให้ของดีหลุดลอยไปหล่ะครับ ยังไม่ได้แอ้มเลย ..!! (สมองคิดได้แค่เนี้ย)



//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



หลังจากที่วันนั้นผมทำใจกล้าหน้าด้านขอคบจุนซู เพื่อสานต่อสัมพันธ์ต่อแล้ว

ตอนนี้ผมชายปาร์คได้แมวน้อยแสนเซ็กซี่เป็นแฟนแล้ว ฮี่ฮี่ฮี่

เสียอย่างก็ตรงที่ทุกวันนี้ผมก็ต้องคอยปกป้องที่รักของผม จากพวกสิงสาราสัตว์มือไวทั้งหลายแหล่

เผลอไม่ได้มันคอยจะมากัดแมวของชายปาร์คอยู่เรื่อย แถมทุกๆคืนวันศุกร์ ผมก็ต้องตามไปนั่งเฝ้ามองแมวน้อยของผม

ที่กลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาททำงานพิเศษที่ผับ Y จะบังคับให้ออกจากงาน จุนซูก็ใช้ลูกอ้อนจนผมต้องใจอ่อนยอมทุกที

ผมยอมรับนะคับ ว่าแรกๆที่ผมคบจุนซู ก็เพียงเพราะว่าแค่อยากจะเสียซิงให้สมชายชาตรีเท่านั้น

แต่ระหว่างที่คบกันแม้จะเป็นเวลาไม่กี่อาทิตย์ ผมก็รู้สึกว่า... ผมไม่ได้ต้องการแค่เพียงเซ็กส์จากจุนซูเท่านั้น

แต่ผมต้องการทุกอย่างที่เป็นจุนซู ถึงแม้ว่าภายนอกจุนซูจะดูแรงๆ แต่จิงๆแล้วจุนซูน่ารัก

ช่างเอาใจ บางทีก็ชอบทำนิสัยเหมือนเด็ก ไม่รู้ซินะ ผมคิดว่า ....... บางที ......




‘ ผมอาจจะรักจุนซูเข้าให้แล้ว .....’




พรุ่งนี้ก็จะถึงวันเกิดผมละ ผมจะชวนจุนซูมาฉลองวันเกิดที่บ้าน

มาฉลองวันเกิดกัน 2 คนตามประสาคนรักกัน (>////<)

ว่าแล้วก็โทรไปหาจุนซูที่รักดีกว่า...~ ลั้นลา...~


//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



ณ มหาลัยยอนเซ

ตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะบริหาร ปรากฏร่าง 3 สาว(?)ที่กำลังนั่งสวย(?) บริหารเสน่ห์ด้วยการส่งสายตาให้หนุ่มๆที่ผ่านไปมาอย่างมีความสุข

“จุนซู นี่ตกลงว่าที่แกหายไปบ่อยๆนี่แกไปหาแฟนเด็กมาจริงๆเหรอ ??” ซองมินเอ่ยถามจุนซูเพื่อนซี้ดีกรีเดือนมหาลัยสุดฮอทของเค้า

“อืม ก็ใครใช้ให้พวกแกมาท้าฉันให้ทำอย่างนี้ละห๊า คิดดูซิมาท้าให้เปิดซิงผู้ชาย คิดแล้วอยากจะบ้า ถ้าไม่ใช่เด็กเอ๊าะๆชาตินี้ฉันจะหาได้มั้ยหล่ะ

ผู้ชายในมหาลัยที่เดินๆกันอยู่เนี่ย 99.9% มันเสียซิงกันไปหมดแล้วมั้ง”

จุนซูจิกหางตาใส่ ก่อนจะรัวคำตอบใส่เพื่อนแก้มป่องด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“เออ ว่าแต่แกไปเจอได้ยังไงอ่ะ หน้าตาเป็นยังไงมีรูปมั้ยขอดูหน่อยซิ” ดงเฮที่นั่งฟังอยู่ข้างๆเอ่ยถาม

จุนซูหยิบมือถือเปิดรูปที่เค้าถ่ายกับยูชอนตอนไปเดทกันที่ห้างไม่กี่วันก่อนให้ดงเฮดูก่อนเอ่ยว่า

“นี่ไง ชื่อปาร์คยูชอน เด็กม.ปลายปี2 อายุ 16 ลูกพี่ลูกน้องของพี่ยุนโฮสุดหล่อนั่นแหล่ะ”

ดงเฮกับซองมินแย่งกันดูรูปในมือถือกันไปมา พร้อมทำตาโต

“โห น้องพี่ยุนโฮนี่หล่อเหมือนกันนะแก แล้วแกไปเจอกันได้ยังไงแกยังไม่ได้บอกฉันเลยนะ” ซองมินเอ่ยถามจุนซูต่อ

“ก็วันนั้นฉันไปทำงานพิเศษที่ผับ Y เหมือนเดิมแหล่ะ แล้วอยู่ดีๆพี่ยุนโฮก็มาเที่ยวที่ผับ แล้วก็แนะนำให้รู้จัก

ตอนแรกฉันก็ไม่สนหรอกนะ แต่เห็นท่าทางไก่อ่อนไม่เก็บอาการซะขนาดนั้น ฉันคิดว่าต้องยังไม่เคยแน่ๆ ลองคบเล่นดูๆ ก็ไม่เสียหายหนิ”

“โหยแก ทำไมไม่เป็นฉัน โอ้ย เด็กคนนี้น่ากินชะมัด เห็นแล้วอยากจะเจี๊ยะวุ้ย”

ดงเฮพูดก่อนจะหันไปหัวเราะคิกคักกับซองมินที่พยักหน้ารัวเห็นด้วยอย่างแรง

“แล้วได้หรือยังหล่ะ เป็นไงบ้าง เด็ดมั้ยแก??” ซองมินที่ละสายตาจากรูปยูชอนที่อยู่ในมือถือ ยิงคำถามเด็ดใส่เพื่อนรักทันที


ก็ คิม จุนซู เดือนมหาลัยปี1 เพื่อนของเค้าคนนี้ ขึ้นชื่อเรื่องความ HOT เจ้าเสน่ห์มาตั้งแต่สมัยเรียนม.ปลายแล้ว

กะไอแค่เผด็จศึกผู้ชายบริสุทธิ์คนนึง ไม่ยากเกินความสามารถของจุนซูละมั้ง จริงๆแล้วเค้าก็แค่อยากจะท้าเล่นๆ

ใครจะไปคิดหล่ะว่าเพื่อนตัวดีของเค้าจะถือธิฐิ ฆ่าได้หยามไม่ได้ เอาจิงเอาจังซะขนาดนี้



Flash back 4 อาทิตย์ก่อน


ณ มหาลัยยอนเซ ตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะบริหาร(ที่เดิม)


RrrrRrrrRrrrR (เสียงโทรศัพท์นะคะ กลัวไม่รู้ = =)


“ฮัลโหล .... จุนซูพูดอยู่ฮะ ..... บ้า พี่ไบรอันพูดอะไรก็ไม่รู้ จุนซูก็รักพี่ไบรอันเหมือนกัน คิดถึงมากๆ

แล้วก็.....อยากกอดพี่ไบรอันเหมือนกันแหล่ะฮะ (>/////<)” จุนซูคุยโทรศัพท์ไปบิดไป


ซองมินที่นั่งอยู่ส่ายหน้าระอาด้วยความหมั่นไส้ในจริตจกร้านของเพื่อนรัก นี่ขนาดมันไม่เห็นหน้ามันยังแหลได้ขนาดนี้

แล้วถ้าเห็นหน้ามันไม่ไปกระโดดกอดเค้าเลยหรือไง - -“

“ไบรอัน นี่ใครอ่ะซองมิน เด็กใหม่จุนซูเหรอ” ดงเฮที่นั่งกินม่าม่าช้างน้อยรสข้าวโพดอย่างเอร็ดอร่อยหันมาถาม

“อืม ไม่รู้ไปหามาจากไหนอีก ขยันหลอกฟันผู้ชายจริงๆ เมื่อไม่กี่วันมันเพิ่งจะเลิกกับฮยอนจุงเด็กวิดวะไปหมาดๆเองนะเนี่ย”

ซองมินบ่นพลางส่ายหน้าอย่างระอา

“เห็นแล้วหมั่นไส้ ผู้ชายไม่รอดพ้นมาตกถึงท้องเราบ้างเลย จุนซูคาบไปรับประทานหมด อารมณ์เสีย” ดงเฮบ่น


จุนซูที่วางโทรศัพท์หลังจากหยอกล้อกับผู้ชายในเครือเสร็จแล้ว หันมาได้ยินพอดี


“นินทาอะไรกันพวกแก คิดว่าไม่ได้ยินหรือไง ช่วยไม่ได้คนมัน Hot ก็อย่างนี้แหล่ะ ฮิยะฮ่าฮ่า”

ซองมินเบ้ปาก ใส่คนที่มั่นใจในตัวเองเสียเหลือเกิน ก่อนตอบโต้ว่า

“แหม่ ก็แค่มีผู้ชายในเข่งเยอะ ธรรมดางั้นๆแหล่ะแก หาได้ดาดเดื่อนทั่วไป แน่จิงแกหาผู้ชายแนวใหม่มาลองบ้างซิ”

ซองมินยกยิ้มยั่ว เอ่ยขึ้นมากะจะพูดให้เพื่อนรักเถียงไม่ออกซะบ้าง

“แกหมายความว่ายังไงซองมิน” จุนซูถามพลางทำหน้าหงิก

ดงเฮวางมือจากการหยิบปูไทยใส่ปาก ก่อนจะหันมารอฟังคำตอบจากซองมินด้วย


“แกเคยมีอะไรกับผู้ชายมาแล้วใช่มั้ย” ซองมินถาม

“ก็ใช่ แล้วไง” จุนซูพยักหน้า (อินู่ตอบได้น่าซื่อตาใสจิงๆ – ไร้ทเตอร์)

“แล้วไอผู้ชายพวกนั้นมันเคยมีเซ็กส์กับคนอื่นมาก่อนแล้วใช่มั้ย” ซองมินถามต่อ

“ก็อืม ก็ดูทำเป็นกันหมดนะ แกจะสื่ออะไรบอกมาซะทีดิ๊” จุนซูเริ่มหงุดหงิดที่ซองมินอมพะนำไม่ยอมเข้าเรื่องซะที

“เออ ยังไงอ่ะซองมิน ฉันก็อยากรู้เหมือนกันนะเนี่ย” ดงเฮเอ่ยถามทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็นมาก

“แน่จริงแกก็ลองหาผู้ชายที่ใสซื่อ ยังเวอร์จิ้นอยู่ แกได้เชยชมเค้าเป็นคนแรกมาควงให้ฉันเห็นซิ

แล้วฉันจะซูฮกแก ว่าแกหน่ะเด็ดจิงๆ ทำได้ป่าวหล่ะ???” ซองมินเอ่ย ทำสีหน้าเจ้าเล่ห์


O__O” < หน้าจุนซู

ตูจะหาที่ไหนได้วะ นี่ไม่ต้องไปหลอกเด็กประถมเลยเหรอ แล้วไอที่เวอร์จิ้นอยู่หน้าตามันก็คงจะดูไม่ได้

ทำใจไม่ลงอีก หล่อๆโตได้ที่แล้วแถมยังจิ้นอยู่ มันจะหลงเหลือมาถึงฉันเหรอเนี่ย ??


>__< < หน้าดงเฮ

เย้!! ซองมินฉลาดจังเลย ท้าจุนซูยังงี้ เมื่อจุนซูออกล่าหาเหยื่อ ผู้ชายที่เหลือก็เสร็จเรา อิอิอิ


“ว่าไงหล่ะ แกกล้าพอจะรับคำท้าฉันมั้ย” ซองมินพูดพลางยิ้มเยาะ สะใจชะมัด นังเพื่อนตัวดีนั่งหน้าเหวอคิดหนักไปเลยแฮะ

มันคงไม่สละเวลาที่จะสวีดวี๊ดวิ้วกับหนุ่มๆที่รักของมันไปหาหรอก ฮ่าฮ่าฮ่า



“ตกลง พวกแกคอยดูละกัน คนอย่างจุนซู ฆ่าได้หยามไม่ได้วุ้ย” จุนซูเชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ


O__O! < หน้าซองมิน

อะเจ้ย!! มันเอาจิงเว้ยเฮ้ย


>___< < หน้าดงเฮ (ยังคงร่าเริง)

ผู้ชาย ผู้ชาย ผู้ชาย .....ฯลฯ


จบ Flash back กลับเข้าสู่ปัจจุบันกันดีกว่าเน๊อะ




“อะไรนะ น้องยูชอนยังไม่เสร็จแกอีกเหรอ!!!!”

ดงเฮกับซองมินแหกปากตะโกนออกมาแทบจะพร้อมกันทันทีที่ได้ยินคำตอบจากจุนซู

“จะแหกปากกันทำไมเนี่ย กลัวเค้าจะไม่รู้เหรอว่าพวกเราแรด” จุนซูจิกสายตาใส่เพื่อนทั้ง 2 คนทันที

“ทำไมเป็นงั้นอ่ะ เสียชื่อจุนซูหมด รู้ถึงไหนอายถึงนั่น” ดงเฮพูดจบก็ดูดไวตามิลค์ก้านกล้วยในมือต่อ

“ก็ไม่รู้ดิ ฉันจะได้เปิดซิงเด็กหลายทีแล้วนะ แต่ชอบมีคนมาขัดจังหวะทุกที ฉันหล่ะเซ็ง” จุนซูเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย

ยังไม่ได้ทันจะได้สนทนาประสาสาวๆ(?)กันต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของจุนซูก็ดังขึ้น


RrrrRRrrRrrrRrrr


“ตายยากจิงๆ พูดถึงก็โทรมาเลย แปปนะแก” จุนซูพูดก่อนกดรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล ว่าไงยูชอน....~” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อน น้ำเสียงแตกต่างจากที่คุยกับเพื่อนๆอย่างสิ้นเชิง!!!!

“จุนซูเหรอคับ จุนซูเรียนอยู่หรือเปล่าคุยได้มั้ย” ยูชอนเอ่ย

“ได้จ้ะ มีอะไรเหรอยูชอน หรือว่าตัวเองคิดถึงเค้าอ่า...~” เสียงใสเอ่ยถาม ก่อนจะหยอดคำหวานใส่อีกฝ่าย


เอาอีกแล้ว เพื่อนตูแรดลงตับอีกแล้ว – ซองมิน - -“


“คิดถึงซิคับ คิดถึงที่รักตลอดเวลาแหล่ะคับ” ยูชอนหยอดกลับบ้างก่อนจะเข้าประเด็นที่ต้องการจะโทรมาบอก

“จุนซูพรุ่งนี้วันเกิดผม จุนซูมาฉลองวันเกิดกับผมได้มั้ย” เสียงทุ้มถามต่อ

“พรุ่งนี้วันเกิดยูชอนเหรอ ทำไมยูชอนไม่บอกล่วงหน้าอ่า...จุนซูยังไม่ได้เตรียมของขวัญให้ยูชอนเลยน้า..~”

“ไม่ต้องมีของขวัญอะไรเหรอ แค่จุนซูมาก็พอแล้ว” ยูชอนเอ่ย

“จะดีเหรอยูชอน” จุนซูตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจนัก

“ดีซิ เด๊ยวพรุ่งนี้ผมจะไปรับจุนซูที่บ้านตอน 2 ทุ่มนะคับ” ยูชอนพูด

“จ้ะ จุนซูรักยูชอนน้า..~” เสียงใสโปรยคำหวานออดอ้อนอีกครั้ง

“คับ ผมก็รักจุนซูเหมือนกัน” ยูชอนตอบกลับยิ้มแทบจะถึงหู

ก่อนจะวางสายแล้ววิ่งกระโดดทิ้งตัวลงบนเตียง ทึ้งหมอนบ้าคลั่งอย่างเสียสติ

โอ้ย แฟนตูน่ารักโว้ยยยยย หลงหลงหลง รักรักรัก เพ้อเพ้อเพ้อ อย่างแรงง!!!!!! (>///<)



หลังจากวางสายจุนซูก็นั่งอมยิ้มให้กับโทรศัพท์เข้าโลกส่วนตัวไปโดยปริยาย

“จุนซู” ดงเฮสะกิดไหล่จุนซู จุนซูนิ่ง....~

“จุนซูโว้ยยยยย!!! ถ้าแกยังไม่หันมาฉันจะกิน M&M ของแกให้หมดห่อเลย” ดงเฮตะโกนใส่จุนซู

“ไอบ้า ไม่ต้องเลย จะกินอะไรไม่ว่าแต่ห้ามแย่งช็อคโกแลตของโปรดของฉัน” จุนซูรีบดึงห่อ M&M ออกจากมือดงเฮ

ก่อนจะฉีกมุมห่อเล็กๆ ค่อยๆเทลงใส่มืออย่างลุ้นๆ

“อ่า ... ได้สีแดงเม็ดแรกด้วยแก ฉันโชคดีจริงๆ” พูดจบก็หยิบเข้าปาก ก่อนจะเทเม็ดต่อไป

ช็อคโลแลตหล่นออกจากห่ออีกเม็ดเป็นสีเหลือง

“ว้า...!!!!! สีเหลืองอ่ะ ดงเฮฉันให้” จุนซูทำหน้าเซ็งก่อนจะหยิบช็อคโกแลต M&M สีเหลืองยัดปากดงเฮ

“แกนี่ยังไม่เลิกบ้าอีกเหรอ กินๆไปเหอะสีไหนมันก็ช็อคโกแลตเหมือนกันแหล่ะ” ซองมินพูด ไร้สาระจิงๆ


“ทำไมทุกคนที่เห็นฉันกินอย่างนี้ต้องพูดเหมือนกันหมดเลยนะ ยูชอนก็พูดเหมือนแกเปี๊ยบเลย ทำไมอ่ะ

ฉันว่าสีอื่นมันไม่อร่อย สีแดงอร่อยที่สุดแล้ว” ซองมินส่ายหน้าขี้เกียจต่อปากต่อคำ ปล่อยให้จุนซูนั่งลุ้นสีช็อคโกแลตทีละเม็ดต่อไป

“เออ ซองมิน ดงเฮ พรุ่งนี้วันเกิดยูชอนอ่ะ ยูชอนบอกว่าไม่ต้องซื้ออะไรให้ แค่ให้ฉันไปฉลองวันเกิดกับเค้าก็พอ

แต่ฉันไม่อยากไปมือเปล่า แกว่าฉันควรซื้ออะไรให้ยูชอนดีอ่ะ” จุนซูละความสนใจจากขนมบนมือ ก่อนจะหันมาถามความคิดเห็นเพื่อนสนิททั้งสอง

“ไม่ต้องซื้ออะไรหรอก เอาตัวแกผูกโบว์น้องยูชอนก็พอใจแล้วหล่ะมั้ง” ดงเฮที่นั่งเงียบกินช็อคโกแลตที่จุนซูคัดทิ้ง เอ่ยตอบ

“เออ ทำไมแกไม่ใช้โอกาสนี้ จัดการเปิดซิงน้องยูชอนเลยหล่ะ” ซองมินเสนอความคิด

“อันนั้นไม่ต้องบอกฉันก็ทำอยู่แล้วน่า แต่ว่าอยากจะให้อะไรที่เป็นสิ่งของให้กับยูชอนบ้าง วันเกิดแฟนทั้งที”

จุนซูเอ่ยตอบก่อนจะนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“อะไรกัน แค่คิดว่าจะซื้อของขวัญวันเกิดให้แฟนแค่นี้ต้องยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวด้วยเหรอ ถามจิงๆเหอะ

แกหลงเสน่ห์น้องเขาเข้าไปแล้วใช่มั้ย ไหนบอกว่าจะแค่เล่นๆไง” ซองมินเอ่ยถาม

“ปะ ..เปล่าน้า ฉันก็แค่อยากตอบแทนยูชอนบ้างอ่ะ ระหว่างที่คบกันน้องเค้าก็น่ารัก

ดูแลใส่ใจฉันตลอดเลย น้องเค้าไม่เหมือนคนอื่นๆที่ฉันเคยคบมาหน่ะ” จุนซูตอบอย่างอายๆ

ซองมินที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่อมยิ้ม ดูท่าทางจะเจอคนที่จะหยุดเพื่อนเค้าได้แล้วซินะ

“งั้นเด๊ยวเย็นนี้ฉันกับดงเฮไปช่วยแกเลือกของขวัญให้น้องยูชอนดีมั้ย” ซองมินเอ่ย

จุนซูหันมาพยักหน้ายิ้มกว้างอย่างน่ารัก






TBC….

 

Writer :: มาต่อให้แล้วนะ เป็นยังไงหล่ะ ขออภัยที่มาหลอกให้อยากแล้วจากไป
ต้องไปโทษจงฮยอนกันเอาเองนะคะ ที่ดันเอากระเป๋ามาคืนผิดจังหวะ 555+
ตอนนี้ก็คงจะกระจ่างกันมากขึ้นว่าเดิมแล้วน้า ว่าใครกันแน่ที่จะเล่นใคร ใครจะเสร็จใครกันแน่
จุนซูนิสัยเป็นยังไง ตาปาร์คเริ่มหวั่นไหวแล้วใช่มั้ย แชพหน้าวันเกิดตามิคแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
ยังไงก็รอติดตามให้กำลังใจไร้ทเตอร์มือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ

เม้นท์ซักนิดก็จะดีมากๆเลยค่ะ ^___^ (ยิ้มกว้าง)

 

Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Comedy มั้ง(จะพยายามนะคะ) = =

Pairing :: YOOSU

Warnning :: Fic เรื่องนี้เป็นแนว Yaoi

เนื้อเรื่องทั้งหมดมาจากจินตนาการของผู้แต่ง

 

ฟิคนี้แต่งขำๆค่ะ แล้วก็มีคำหยาบคายบ้างพอเป็นกระสัยนะคะ

อ่านขำๆ อย่าไปซีเรียสน้า ^__^

 

 

Chapter :: 2

ก๊อกๆๆ

“เฮียยุน เฮียยุน หลับหรือยัง” อะไรของเฮีย จะอนามัยไปถึงไหน เพิ่งจะหัวค่ำเองนะ เฮียหลับเป็นไปได้หรอ?

ก๊อกๆๆๆ ไม่เปิดตูก็จะเคาะอยู่อย่างนี้แหล่ะ วัยรุ่นใจร้อนอยากปรึกษาวุ้ย!!

“เฮียยุน เปิดประตูให้ผมหน่อย เฮียยุน” เฮียทำไรอยู่เนี่ย เปิดซะทีซิ เคาะจนเจ็บมือไปหมดแล้วนะ

“ เฮียยุ.......” ตะโกนยังไม่ทันจะจบเฮียก็ตะโกนตอบกลับมาขัดซะก่อน

“เออ เปิดแล้วๆ มีอะไรวะ” เฮียยุนเปิดประตูแง้มๆเอาหัวโผล่ออกมาถามผม ในสภาพที่แบบว่า

เปลือยท่อนบนนุ่งผ้าขนหนูหลวมๆ อยู่ที่เอวจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่อยู่แล้ว จะเซ็กซี่ไปไหน (= = )

“เฮียทำไรอยู่อ่ะ มาเปิดประตูช้าจิงๆ อาบน้ำอยู่เหรอ เฮียหนีดิ๊ ผมขอเข้าไปในห้องหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย”

ผมพูดพลางค่อยๆดันตัวเฮียที่ยืนขวางประตูอยู่ให้หลบไป

“เฮ้ย ไม่ได้” เฮียยืนตัวแข็งไม่ยอมให้ผมแทรกเข้าไป แถมทำหน้าตาแปลกๆ เฮียต้องซ่อนอะไรไว้แน่ๆ

เอ๊ะ!! หรือว่าเฮียจะพาสาวมานอนกก หึหึหึ ชัวร์!!

“ทำไมเฮีย มีใครอยู่ในห้องหรือไง” ผมชะเง้อคอมองลอดผ่านตัวเฮียเข้าไปในห้อง

ฮัดช่า!! นั่นไง ใครวะนั่งอยู่ในห้องเฮีย สงสัยผมต้องงัดไม้ตายมาใช้แล้ว

“ป๊า ม๊า!!! เฮียพาใครก็ไม่รู้มานอน ... อุ๊บบบ!!” ได้ผล!! เฮียตะคุบมือปิดปากผมก่อนจะค่อยๆลากตัวผมเข้าห้องเฮีย

“เอ็งจะแหกปากทำไมวะ เด๊ยวลุงกับป้าก็ได้แหกอกเฮียพอดี” เฮียพูดแล้วก็ตบกะโหลกผมไปทีนึง

เห็นว่าเป็นพี่นะ ไม่งั้นสอยกลับให้ร่วงแล้ว บังอาจมาตบหัวชายปาร์ค (= * =) ผมเสียทรงหมด

“ป๊ากับม๊าไม่อยู่ซะหน่อย ไปดูสาขาที่จีนโน่น”

ผมตอบเฮียพลางส่ายสายตามองหา ญ นิรนามที่ผมเห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ เมื่อกี้

หายไปไหนแล้ว เร็วชะมัด คนหรือผีวะ

ระหว่างที่เฮียกำลังสวดผมเรื่องที่ผมไปหลอกให้เฮียตกใจเล่น ผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกมาจากห้องน้ำในห้องเฮีย

ตายยากจิงๆ สงสัยเมื่อกี้หนีเข้าไปแต่งตัวแน่ๆ สภาพงี้เฮียไม่น่าจะปล่อยให้รอดหรอก

พี่สาวคนนี้สวยมากก ตาโต ปากชมพู ผมยาวประบ่า ผิวก็เนียน แต่แบนไปหน่อยนะ นมไม่มีเลย


“ยุน แจกลับก่อนนะ” พี่สาวคนนั้นพูดกับเฮีย

“จะกลับแล้วเหรอ คืนนี้ค้างกับยุนไม่ได้หรอ” เฮียยุนพูดก่อนจะเดินเข้าไปกอดพี่สาวคนนั้น

แต่เฮีย เห็นผมยืนหัวโด่อยู่หรือเปล่า ไม่เห็นชายปาร์คอยู่ในสายตาเลยใช่มะ

“อะแฮ่ม...!!” ผมกระแอมไอออกไปแสดงการมีตัวตนอยู่บนโลกของผม

“อ้อ แจจุง นี่ยูชอน ลูกพี่ลูกน้องยุนเอง หน้าตาก็งั้นๆ แถมนิสัยก็ไม่ค่อยดี ปากก็ห้อยหล่อไม่ได้เสี้ยวยุนเลยใช่มะ??”

เฮียแนะนำตัวผมได้อย่างน่ากระทืบมากก - -*

“ส่วนนี่แจจุง แฟนสุดรักสุดสวาท หน้าตาเริ่ด นิสัยดีเพอร์เฟ็คของเฮียเอง”

แม่งจะแตกต่างกันไปไหน - - * กวนตีนใหญ่แล้วนะคับเฮียยุน

“หวัดดีคับพี่แจจุง พี่สวยจังนะคับ ไม่น่าเชื่อว่าจะลดตัวลงมาเป็นแฟนกับคนหน้าโง่ๆอย่างเฮียยุนได้”

เอาไปดอกนึงละกันเฮีย เฮียถลึงตาใส่ผมทำหน้าอย่างกะจะเข้ามากัดหัวผม ทีใครทีมันเว้ยเฮีย

“ ฮ่าฮ่าฮ่า หวัดดี ยินดีที่ได้รู้จักนะคับ” พี่คนสวยพูดพลางยิ้มสวยกระแทกใจผม

แต่เอ๊ะ!! ยินดีที่ได้รู้จักนะคับ O_O ผมหูแว่วไปหรือเปล่าเนี่ย

หรือพี่สาวจะพูดแบบเอ็นดูเด็กใช้คำแทนตัวว่าผม,คับแทน ยังไงวะ ปาร์คงง!!

“แจไปก่อนนะยุน ”

เฮียยุนพยักหน้าก่อนจะใส่เสื้อผ้าเดินไปส่งพี่สาวที่หน้าบ้าน ซักพักเฮียยุนก็กลับมา




“มีไรวะ ถ้าไม่สำคัญเอ็งโดนเล่นแน่ไอปาร์ค” เฮียพูด ไม่ซิ อย่างนี้เค้าเรียกตะคอกมากกว่า แม่งจะดุไปไหนวะ

แค่มาขัดจังหวะนิดหน่อยทำหัวเสียนะเฮีย

“เฮีย เฮียรักผมมั้ย??” อย่าคับ อย่าตกใจ มันไม่ใช่ฟิค 2U แต่อย่างใด ผมแค่จะอ้อนเฮีย เพื่อให้เฮียยอมช่วยผมต่างหาก

“เฮ้ย !! ถามทำไมวะ อย่ามาทำเลียนแบบหนังเรื่องเพื่อนกุรักมึงหวะนะ ไม่ไหว กระเดือกใหญ่แทงทะลุหน้าอย่างเอ็ง เฮียเอาไม่ลง จะอ้วก”


ดู๊ ดู ดูเอาเองคับท่านผู้อ่าน - -* เฮียผมปากดีขนาดไหน ชักไม่อยากจะปรึกษามันละ


“เฮีย เอาดีๆดิ” ผมพูดทำหน้าจิงจัง ไม่ตลกนะเฮีย ขอซีเรียสดิ๊

เฮียเห็นผมไม่ขำ แถมปั้นหน้าจิงจังเต็มที่ เฮียก็เลยตอบกลับมาแบบนิ่งๆ

“รักดิวะ ถึงเอ็งจะไม่ใช่น้องชายแท้ๆของเฮีย แต่เฮียก็รักเอ็งเหมือนน้องชายแท้ๆนะ เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ

โตมาด้วยกันเลยนะเว้ย ว่าแต่ถามทำไม มีอะไรวะ ทำหน้าซีเรียสเชียวเห็นแล้วปวดขี้หว่ะ”


แม่งเอ๊ย กำลังจะซึ้งเลย - -*


“เฮีย ผมมีเรื่องปรึกษา แต่เฮียต้องสัญญาก่อนนะ ถ้าเฮียรักผม เฮียต้องไม่หัวเราะเยาะ

แล้วก็ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ สัญญาลูกผู้ชาย ได้ป่าววว???” ผมรัวเป็นชุด ให้เฮียมันอยากรู้จนต้องสัญญา เป็นไง ผมฉลาดมะ??


เฮียทำหน้างงๆ แต่ก็พยักหน้าเออออไปกับผม

“อืม เฮียสัญญา” เฮียเอ่ยคำนี้มาเหมือนลั่นประกาสิทธิ์

ผมก็เลยสาธยายเล่าให้เฮียฟังถึงปัญหาคาใจเกี่ยวกับโรคภูมิแพ้นม(ญ)ให้เฮียฟังเป็นช็อ
ตๆ



.... อย่างนี้

…...... อย่างโน่น

……........ อย่างเนี้ย

……............. อย่างงั้น




“ก๊ากกกกกกกก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ไอปาร์ค ไออ่อนเอ๊ย”

ไม่ใช่เสียงควายออกลูกที่ไหนหรอกคับ เสียงเฮียยุนที่รักของผมเอง แม่งหัวเราะสะใจไปมั้ย - -* ปาร์คเครียต

“เฮียยุน ทำไมเฮียชั่วอย่างนี้อ่ะ ไหนสัญญาแล้วไงว่าจะไม่หัวเราะเยาะ นิสัยหว่ะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอโง่เอ๊ย ไม่มีสัจจะในหมู่โจรหรอกรู้ไว้ด้วย 5555+”


ถีบปากผู้อาวุโสกว่าจะเป็นไรมั้ยคับ - -* กวนตีนได้อีก


“ เออๆ ไม่ขำแล้ว เงียบอย่างงี้ รู้นะว่าเอ็งแอบด่าเฮียในใจ” O_O แม่งรู้ได้ไงวะ !!!

“ไม่ต้องกลัวไปไอน้อง รับรอง เฮียจะช่วย” เฮ้อออ!! ในที่สุดเฮียยุนก็พูดรู้เรื่องซักที

“แต่ก็แปลกนะ เวลาแกดูหนังโป๊ไม่เป็นไร แต่เจอของจริงดันเลือดกำเดาไหล” ผมพยักหน้างึกงักเห็นด้วยไปกับเฮีย


เฮียทำท่าครุ่นคิด ซักพักเฮียยุนก็ถลกเสื้อขึ้น

“แล้วนมเฮียอ่ะ เป็นยังไงบ้าง”

“ ดำ!!” พูดจบเฮียยุนก็ประเคนฝ่ามือเข้ากลางกระหม่อมชายปาร์คเลย ตูพูดผิดตรงไหนวะ

อยู่ดีๆเฮียก็มาเปิดหัวนมให้ดูแล้วถามเป็นยังไงบ้าง - -*


“เรื่องโง่นี่ฉลาดนักนะ เฮียอยากจะรู้ว่าเอ็งรู้สึกยังไงบ้าง เห็นนมเฮียเลือดกำเดาจะไหลมั้ย”

“โห่เฮีย เมื่อกี้ตอนเฮียมาเปิดประตูเฮียก็ไม่ได้ใส่เสื้อ ผมเห็นก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย” ผมตอบ เฮียยุนนี่โง่จิงๆนะเนี่ย


เฮียยุนโฮทำท่าครุ่นคิดอีกครั้ง


“เอ็งอยากเสียเวอร์จิ้นจิงๆใช่มั้ย” เฮียยุนถาม สีหน้าเจ้าเล่ห์ชะมัด เฮียคิดจะทำอะไรชั่วๆกับผมอีกเนี่ย


ผมพยักหน้างึกๆ งักๆ มันเป็นงึกๆงัก (แต่ผมคงไม่ต้องถอนเหมือนปอฝ้ายใช่มั้ย)- -*


“ถ้าเอ็งยังเห็นนมสาวแล้วเลือดพุ่งอย่างนี้ ชาตินี้เอ็งก็คงต้องครองพรหมจรรย์ไปตลอดชีวิตแล้วหล่ะ”

“ขอบใจเฮีย ช่วยได้เยอะเลย” - -* แม่งที่ตูมาปรึกษาเฮียยุนนี่ตูคิดผิดจิงๆใช่มะ ผมลุกขึ้นจะเดินออกไปจากห้องเฮีย

“แต่มันมีอีกวิธีนะ” ผมกลับมานั่งข้างเฮียยุนที่เดิมเรียบร้อยด้วยความไวเหนือแสง

“เห็นนมตูมๆแล้วเลือดออกไม่หยุด มีเมียเป็นผู้หญิงไม่ได้ มีเมียเป็นผู้ชายแม่งเล๊ย”

เฮียยุนโฮพูดก่อนจะลุกขึ้นค้นตู้โชว์ข้าง TV หยิบแผ่นหนัง 3 แผ่นยัดใส่มือผม อะไรของเฮียเนี่ย

ผมหยิบแผ่นซีดีหนังในมือขึ้นมาอ่าน



- สยิ้วกิ๊วไม้ป่าเดียวเสียวทั้งดุ้น

- ครูหนุ่มสอนเสียว ตอน ครูครับผมอยากมีผัว!!

- Sexy boy gay!! เมะเถื่อนดิบ เคะร้อนแรง รับประกันความ Y



(O_o”)

(= ” =)



“เอิ่ม... ราตรีสวัสด์เฮีย” ผมทิ้ง CD ในมือลงพื้น ตูไปนอนดีกว่า อยู่กับเฮียยุนนานๆเสียวตูดหว่ะ

“ทำไมวะ เฮียอุตส่าห์ช่วยนะเว้ย” เฮียยุนดึงมือผมไว้ไม่ให้ผมไปไหน เฮียคิดจะทำอะไรกับผมป่าวเนี่ย ทำงี้ผมหลอนนะ

“โห่เฮีย ผมรับไม่ได้หรอก จะบ้าหรอ ผมชอบผู้หญิงอยู่ดีๆเฮียก็จะให้ผมไปเป็นเกย์ซะงั้นอ่ะ”


เฮียยุนมองหน้าผม ทำหน้านิ่ง อารมณ์ไหนเนี่ยเฮีย??


“เอ็งเห็นแจจุงแฟนเฮียเมื่อกี้มะ” เฮียโชว์โง่อีกละ ก็เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่ไม่เห็นก็บ้าแล้ว ใช้อะไรคิดวะเฮียยุน

“เห็นดิ ก็เมื่อกี้ผมก็คุยกับพี่เค้าอยู่ ทำไมอ่ะเฮียจะให้ผมลองกับแฟนเฮียหรือไง” ผมพูดกลางยักคิ้วทำสีหน้ากวนตีนเฮียไปอีกดอก


เฮียยุนส่ายหน้าระอา ก่อนจะถามผมว่า


“เอ็งว่าแจจุงเป็นยังไง สวยมั้ย เอาจิงๆ ซีเรียส” เฮียถาม สีหน้าเฮียดูจิงจังซะจนผมไม่กล้าเล่นเลย

“อืม สวยดิ โคตรสวยเลยแหล่ะ บรรดาเด็กๆผมสวยไม่ได้ครึ่งพี่สาวเลย” ก็จิงอ่ะนะ ถึงนมจะแบนไปหน่อยก็เหอะ หยวนๆได้

“เอ็งรู้อะไรมั้ย แจจุงเค้าเป็นผู้ชายนะ”

“เหรอ ……O[]O ….หะ???อะไรนะเฮียยยยยย!!!!”

“เออ แจจุงเป็นผู้ชาย ทีนี้เอ็งคิดจะมีเมียเป็นผู้ชายได้หรือยังวะ หึหึหึ”

ผม... O[]O ใบ้รับประทาน เสียสติไปประมาณ 10 วิ

เมื่อรวบรวมสติได้ก็ค่อยๆก้มลงเก็บ CD หนังที่หล่นอยู่บนพื้น ยกขึ้นมาไว้แนบอกถนุถนอม

เหมือนเป็นสมบัติล้ำค่า ตั้งท่าจะวิ่งกลับห้อง เฮียยุนเอื้อมมือมาจับไหล่รั้งผมไว้ก่อนจะเอ่ยว่า

“ยังไม่ต้องดูหรอกตอนนี้ เอาไว้วันหลัง ตอนนี้ไปแต่งตัวหล่อๆ เฮียจะพาเอ็งไปทัศนศึกษา”




-----------------------------------------------------------------------------------------





ณ ผับ Y



เสียงเพลงดังกระหึ่ม ดังกระแทกหูผมไม่หยุดไม่หย่อน บรรยากาศครื้นเครงท่ามกลางแสงไฟสลัว

ดึงดูดนักท่องราตรีให้เข้ามาพักผ่อนหย่อนใจ เฮียยุนพาผมเดินแหวกผู้คนที่กำลังแดนซ์กันอย่างเมามันส์

อย่างกะวิญญาณลิงอุรังอุตังเข้าสิง ตรงไปนั่งที่เคาเตอร์บาร์ด้านข้างเวที ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มมึนเมาสำหรับผมและเฮีย


“เฮียยุน ผมยังอายุไม่ถึงเลยนะ จะโดนตำรวจเล่นป่าวเนี่ย” เฮียยุนหันมามองหน้า คิ้วขมวด

“เอ็งมากับใคร ป็อดอย่างนี้ถึงได้ไม่มีเมียซะที” เฮียยุนพูดก่อนจะยกข้อมือซ้ายขึ้นดูนาฬิกา

“ได้เวลาพอดี เอ็งคอยดูทีเด็ดบนเวทีโน่น” เฮียพยักหน้าไปทางเวทีหลัก ฉับพลันแสงสปอร์ตไลท์บนเวทีก็ค่อยๆสว่างขึ้น



ร่างบอบบางปรากฏกายในชุดรัดสีดำ เน้นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน ค่อยๆเดินเยื้องย่างตรงเข้ามาที่เสาเหล็กกลางเวที

ดึงความสนใจจากผู้คนในผับให้จับจ้องกับโชว์ที่กำลังจะเริ่มขึ้นตรงหน้า เสียงเพลงเปลี่ยนจากจังหวะหนักๆ เป็นจังหวะแดนซ์

ร่างบางเริ่มขยับตัวพลิ้วไหวตามจังหวะเพลงด้วยท่วงท่ายั่วยวนบาดใจ เรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาหนุ่มๆด้านล่างหน้าเวทีได้เป็นอย่างดี

คนตัวเล็กโยกย้ายตามจังหวะเสียงเพลงเร่าร้อนไม่หยุดหย่อน เรียวขาขาวยกขึ้นไล้เสาไปมาอย่างเร้าใจ



(O[]O) เซ็กซี่ เซ็กซี่เกินไปแล้ว....!!!!!! โอ้ย!! ชายปาร์คจะละลาย



เฮียยุนยกนิ้วขึ้นมาปาดปากผมที่กำลังอ้าค้างอย่างเพ้อๆ ปลุกผมให้ละสายตาจากของดีตรงหน้า แม่งเอ๊ย!! กำลังเคลิ้มเลย =*=

“เซฟปากหน่อยดิ๊ อุบาทว์หว่ะ ปกติไม่อ้าก็ห้อยพอละ” พูดไม่ได้ดูปากตัวเองเลยนะเฮีย

“ใครอ่ะเฮีย โคตรเอ็กซ์เลยอ่ะ เฮียรู้จักป่ะ แนะนำให้ผมหน่อยดิ” ผมยิงคำถามใส่เฮียทันที

“รู้จักดิวะ เด็กปี 1 รุ่นน้องเฮียที่มหาลัยเอง อยากรู้จักเหรอ รอแปปเด๊ยวเฮียจัดให้”


เฮียยุนลุกขึ้นเดินไปข้างเวทีกวักมือเรียกบริกรหนุ่มแถวนั้น คุยกันคำสองคำก่อนจะเดินกลับมาหาผมที่เดิม

“อดใจรออีกนิดนะไอน้อง โชว์จบได้รู้จักแน่”


ผมแทบจะอดใจรอจนโชว์จบไม่ไหว ใจเต้นตึกตักๆ ลุกลี้ลุกลนจนเฮียยุนหันมาขำผมหลายที ตื่นเต้นโว้ยย!!!

และแล้วโชว์อันเร่าร้อนก็จบลงพร้อมเสียงปรบมือ ร่างบางเดินลงจากเวที บริกรหนุ่มคนนั้นก็สะกิดกระซิบ

ชี้มือมายังพี่ยุนโฮ คนน่ารักพยักหน้าเดินตรงดิ่งมาหาพวกผมที่เคาเตอร์บาร์ทันที



มาแล้วๆ ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ผมก็ยิ่งประหม่า ทำไมวะ ทีกลับสาวๆหล่ะเฉยๆ กับคนตรงหน้าทำไม ผมถึงได้มีอาการขนาดนี้

ผมตัดสินใจยกแก้วเบียร์กระดกๆ ย้อมใจให้ใจกล้าหน้าด้าน มาแล้วๆ ใกล้เข้ามาแล้ว (+ +”)

“ว่าไงพี่ยุนโฮ หนีพี่แจจุงมาได้ไงฮะ แล้วนี่มากับใครหรอ??” คนน่ารักเอ่ยทักพี่ยุนโฮ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเฮียยุน

สั่งเครื่องดื่ม แล้วหันมายิ้มให้ผม



(O__O) (>___<)



เห็นไกลๆใจปาร์คก็ระส่ำแล้ว พอเห็นใกล้ๆก็ยิ่งหลง ใบหน้าขาวใส ดวงตาเรียวเล็กเป็นประกาย

ริมฝีปากบางแดงที่เผยอนิดๆน่าลิ้มลอง ผิวขาวผุดผ่องตัดกับเสื้อผ้าสีดำ เรือนร่างที่ดูบอบบาง

พระเจ้า !! ช่วยคอนเฟิร์มกับชายปาร์คทีคับว่านี่ผู้ชาย !!??



เฮียยุนหันมายักคิ้วให้ผมก่อนจะตอบ

“อ๋อ นี่ลูกพี่ลูกน้องพี่เอง ชื่อยูชอนเรียนม.ปลายปี2 แล้วเฮ้ยยูชอน นี่จุนซูรุ่นน้องพี่ที่มหาลัย”

เฮียยุนแนะนำผมที่นั่งปั้นหน้านิ่งเก็บอาการลิงโลดอยู่ในใจ ก่อนจะแนะนำร่างบางให้ผมได้รู้จัก

“หวัดดีฮะ” ผมหยักหน้าเอ่ยทักทาย นิ่งไว้ๆ ทำเป็นเข้มไว้ก่อนเว้ย

คนตัวเล็กยิ้มหวานละลายใจให้ผม สายตาที่จ้องมองมาทำเอาใจปาร์คเต้นแทบจะระเบิดทะลุอกออกมาแล้ว

ยังไม่ได้ทันได้คุยสานต่อความสัมพันธ์อะไร โทรศัพท์มือถือของเฮียยุนก็ดังขึ้น

เฮียยุนขอตัวไปคุยโทรศัพท์ที่ห้องน้ำทิ้งผมไว้ตามลำพังกับคนน่ารักตรงหน้า



พี่จุนซูสั่งเครื่องดื่มเพิ่มอีก มือเรียวเล็กยกแก้วขึ้นมาจิบนิดๆ วางแก้วลงก่อนจะชำเลืองตามองหน้าผม

“ยูชอน..~ จะไม่คุยอะไรหน่อยเหรอ” พี่จุนซูเท้าคางบนเคาเตอร์บาร์เอียงตัวมาทางผม

มุมปากบางยกยิ้มเล็กๆ อ๊า!! เซ็กซี่ชะมัด นี่กะจะยั่วกันใช่มั้ย??

ผมกระเถิบตัวไปนั่งแทนที่เฮียยุนที่นั่งคั่นระหว่างผมกับพี่จุนซู ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบเบาๆข้างหู

“อะไรนะ พี่ว่าไงนะคับ” ผมค้างเติ่งอยู่ในท่าเดิม สูดดมกลิ่นกายหอมหวานเข้าจมูก พี่จุนซูปล่อยฟีโรโมนจู่โจ่มผมอย่างรุนแรง

ร่างบางเอี้ยวตัวถอยสัมผัสรุกรานข้างแก้ม ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะปากผมเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงหวาน

“เรียกจุนซูเฉยๆก็ได้ยูชอน ห่างกันไม่กี่ปีเอง จุนซูยังไม่อยากแก่ขนาดนั้นหรอกนะ”

คนน่ารักหัวเราะคิกคักในลำคอ



เอาแล้วเว้ยยยย มีได้เสียหล่ะทีนี้ ฮี่ฮี่ฮี่ (> .. <) และแล้วเฮียยุนก็เดินกลับมา (มาทำไมวะ -*-)



“เฮ้ย ยูชอน แจจุงโทรมาหว่ะ สั่งเฮียให้กลับบัดเด๊ยวนี้เลย เฮียกลับก่อนนะเว้ย จุนซูพี่กลับก่อนนะ”

เฮียยุนไม่รอคำตอบผม หันไปโบกมือลาจุนซู ก้าวเดินออกไปไม่ไกลเท่าไหร่เฮียยุนก็ย้อนกลับมาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูผมว่า

“เฮียเปิดทางให้ซะขนาดนี้ แอ้มให้ได้นะไอน้อง ไปละ” เฮียยุนพูดก่อนเดินออกจากผับไป



“ยูชอน...~” เสียงหวานเอ่ยเรียกผม มือเรียวเล็กสัมผัสแผ่วเบาลูบไล้ไปตามสันคางของผมช้าๆ

ค่อยๆโน้มตัวลงมากระซิบถ้อยคำสวรรค์ที่ผมต้องการ

..

...

.....

........

...........



“ไปต่อที่อื่นกันมั้ย...”










....TBC... >____<~

edit @ 11 Jun 2009 20:57:18 by *PikKap๏O*~

Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Comedy มั้ง(จะพยายามนะคะ) = =

Pairing :: YOOSU

Warnning :: Fic เรื่องนี้เป็นแนว Yaoi เนื้อเรื่องทั้งหมดมาจากจินตนาการของผู้แต่ง

ฟิคนี้แต่งขำๆค่ะ แล้วก็มีคำหยาบคายบ้างพอเป็นกระสัยนะคะ

อ่านขำๆ อย่าไปซีเรียสน้า ^__^ แล้วก็เป็นฟิคเรื่องแรกของไร้ทเตอร์ด้วย อาจจะยังไม่ดีเท่าไหร่ ยังไงก็ชี้แนะด้วยนะคะ





Chapter :: 1


หลังจากที่ผมพิจารณาไตร่ตรองโดยใช้สติตัดสินใจได้แล้วว่า


ผมจะกระทำการเปิดซิงตัวเองในวันเกิดอายุ 17 นี้ เจี๊ยก คร่อกๆ ฮิฮ่าฮ่าฮ่า


ผมก็เริ่มวางแผนการณ์ระยะสั้นทันที ตอนนี้ทุกท่านอาจจะกำลังงงใช่มั้ยหล่ะครับ


ว่าผมเองก็มีแฟนมาตั้งเยอะตั้งแยะ แล้วที่ผ่านๆมาผมไม่เคยคิดจะอะจึ๋ยๆ คิดจะจับกดแฟนบ้างเหรอหรอ


โห่!! ผมไม่อยากจะเปิดเผยความลับของผมเลยนะเนี่ย แต่ไร้ทเตอร์มหาโหดมันบังคับขู่เข็ญให้ผมบอก


(เมื่อไหร่แกจะเข้าเรื่องตาปาร์ค รำคาญ – ไร้ทเตอร์)


อะๆๆ ก็ได้คับ ผมบอกก็ได้



คือ ... เอ่อ ... คือว่า ... เอิ่ม... อ่า... (เช๊ง!! (เสียงไร้ทเตอร์ดึงมีดออกจากฝัก))



(O_O) .. (O_o”)



คะ..คับๆ คือว่า....ผมเป็นโรคแพ้หน่มน๊มคร๊าบบบ..!!!! (T--T)



..หมดกันชีวิตสุดหล่อปาร์คยูชอน


แล้วยังงี้คุณผู้อ่านจะคาดหวังอะไรจากผมได้อีกหล่ะครับ ... (T^T) ไม่เหลือแล้ว ภาพลักษณ์สุดเท่ห์ของผม



(เลิกพร่ำพรรณนาแล้วเล่ามาซะทีซิว่าแกเป็นอะไร – ไร้ทเตอร์)


(=..=) อิเจ๊นี่สงสัยจะกินน้ำตาลมากไป ดุชะมัด



คือยังงี้คับ ผมหน่ะ คิดนะ ไม่ใช่ไม่คิด เห็นหน้าหล่อๆหยั่งงี้ ผมไม่ใช่คนดีนะคับ (เพื่อ??)


ผมคิดอยากจะกดน้องจูดี้(ชื่อเหมือนหมาได้อีก- -“) อยากจะสีน้องเจสก้า อยากจะฟาดน้องเจนนิเฟอร์


แทบทุกครั้งที่มีโอกาสแหล่ะคับ แต่ไม่เคยสำเร็จซักที ก็เพราะไอ้โรคบ้าบอคอแตกของผมหน่ะเซ้!!


คิดแล้วอยากจะร้องไห้ ทำใจเล่าไม่ได้จริงๆ เอาเป็นว่า Flash back ไปดูกันเองละกันคับ = _=




Flash back (ให้ตาปาร์คมันหน่อย - -“)


ณ คฤหาสน์ตระกูลปาร์ค ห้องเทพบุตรปาร์คยูชอน (มันเขียนติดหน้าห้องไว้อย่างนี้อ่ะ – ไร้ทเตอร์ = =)


“อื้ม ....อย่าซิคะพี่ยูชอน” น้องแอนนาดาวประจำโรงเรียนสุด Hotตอนนี้กำลังโดนผมจูบระดมไปทั่ว


นอนอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของผมคับ อิอิ สุขจิงๆ


“ทำไมหล่ะคับ น้องแอนนาไม่รักพี่เหรอ” ผมพูดอ้อนๆ แล้วก็แกล้งทำหน้าซื่อตาใส


เฮ้ย! ไม่ยอมไม่ได้นะ กว่าจะพาโดดเรียนหนีมานอนกกกันที่บ้านผมได้ ต้องพาไปเที่ยว พาไปช็อปปิ้ง


พาไปกินข้าวหมดตังค์ไปหลายเลยนะเนี่ย จะมาไม่ยอมตอนนี้ไม่ได้นะ พี่ปาร์ค...หด....เหี่ยวนะน้องเอ๋ย!!


“พี่ก็แค่รักน้องแอนนา อยากกอด อยากเป็นอะไรที่มากกว่าแฟนกัน อยากผูกพันธ์กันให้มากกว่านี้


แต่ถ้าน้องแอนนาไม่ได้คิดเหมือนพี่ พี่ขอโทษนะคับ”


แกล้งพูดพลางทำหน้าเหี่ยว คอตกซะหน่อย เข้าสเต็ปเทพ ดูซิเจอเข้าไปอย่างนี้จะใจแข็งได้อีกมั้ย หึหึหึ


“พี่ยูชอน แอนนาไม่ได้คิดอย่างนั้นนะ แอนนาเองก็รักพี่ยูชอนนะ แต่ว่า...แอนนาแค่กลัวอ่ะค่ะ”


(>O<) จงคล้อยตาม จงคล้อยตามซี่ ฮี่ฮี่ฮี่ ผมร่ายคาถาพึมพำอยู่ในใจ


“แต่ถ้าพี่ยูชอนอยากให้แอนนาเป็นอะไรที่มากกว่าแฟนพี่ยูชอนจิงๆ ... ก็ได้ค่ะ ถ้าพี่ยูชอนต้องการ”


ป๊าดดดดดด !!! นั่นไง ในที่สุดมนต์ดำคำอธิฐานของผมก็เป็นจิง ก๊ากๆๆ โดนๆ โดนแน่ๆน้องแอนนาจ๋า


ผมพุ่งเข้าไปก่อนเอวน้องแอนนา ก่อนจะค่อยๆประกบปากอิ่มแอบห้อยของผมเข้ากับปากน้องแอนนา


โอ้วววว ผมจูบน้องแอนนา ลิ้นแลกลิ้น อื้ม...รู้สึกดีชะมัด ดีนะดูหนังโป๊ศึกษามาเยอะ แต่ของจิงแม่งเจ๋งหว่ะ


แล้วต้องทำไงต่อวะ อ้อ!! จูบเสร็จแล้วก็ไซร้ซอกคอ จุ๊บๆ จ๊วบๆ โอ้วว!! แม่จ้าวววว เสียวโว้ยยย


เนียนจิงๆน้องเอ๊ย มือผมก็เริ่มเลื้อยแล้ว นี่ไงสวรรค์ที่รอคอย นม นม นม เท่านั้น!!! เห็นตูมยั่วตามานานแล้ว


วันนี้แหล่ะ ตูจะได้จับแล้วโว้ย ผมค่อยๆเลื่อนมือที่จับเอวน้องแอนนา เลื่อนขึ้นไป ขึ้นไป โป๊ะเต็มๆ (>..<)


Oh!! My god นมคับท่าน นมจิงๆด้วยเต็มมือผมเลย


ผมออกแรงบีบขยำเล็กๆ แค่นั้นก็ทำให้น้องแอนนาคราง อือเสียงดังสร้างความหึกเหิ้มให้ผมอย่างแรง


ผมค่อยๆกดน้องแอนนานอนราบไปกับเตียงก่อนผละออกมา มองดูน้องแอนนาที่กำลังนอนอ้าซ่าอยู่บนเตียง


ปรือตามองผมอย่างเซ็กซี่ เอาหล่ะเว้ย แล้วตูต้องแกะส่วนไหนก่อนว้า


นม!! ขอดูนมของจิงๆไม่ต้องผ่านจอหน่อยซิ ว่าจะเป็นยังไง


ผมเลื่อนมือขึ้นไปค่อยๆแกะกระดุมเสื้อนักเรียน ของน้องแอนนาออก


เม็ดแรก มาแล้วเว้ยร่องโผล่มาแล้ว เม็ดที่ 2 ขอบเสื้อในสีดำด้วยพี่ปาร์คชอบบบบ


เม็ดที่ 3 เต็มๆ ใจผมเต้นตึกๆๆ ผมมือไม้สั่น แต่แค่นี้ไม่สามารถสะกดความหื่นในตัวผมได้หรอก


ผมแกะๆๆ กระดุมเสื้อน้องแอนนาอย่างบ้าคลั่ง


ฮี่ฮี่ฮี่ เหลือแต่เสื้อในแล้ว .....แล้วมันแกะยังไงวะ (- -“)


ทำยังไงวะเนี่ย หนังโป๊ที่ดูก็ไม่เห็นมันจะมีวิธีบอกนี่หว่า มาถึงมันก็ล่อกันเลย แล้วตูจะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย


เอาเว้ย รอช้าเด๊ยวหื่นหดกันพอดี ถกขึ้นไปเลยวะ พรึ่บ!!! (O . , O) นม นม นมสาวคับ

....

......


เอ๊ะ!! น้ำอะไร เฮ้ย!! ผมไม่ได้เป็นหวัดนี่หน่า แล้วทำไมขี้มูกมาไหลอะไรตอนนี้วะ กำลังได้ที่เลย



“ ว้ายยยย พี่ยูชอนค่ะ เลือดกำเดาพี่ไหลใหญ่เลยยยยยย”


หะ !! อะไรนะ ผมยกมือขึ้นปาดจมูก ก่อนจะยกมือขึ้นมาเพ่งชัดๆ ฮะ เฮ้ยย!!! เลือด เลือดดดดด


O[]O เป็นลมดีฟ่า....!!



จบ Flash Back




(T-T) นั่นไงคับ ไม่รู้เป็นเวนเป็นกำอะไรของผมนักหนา พระเจ้าถึงได้สาปให้ผมต้องเป็นโรคบ้าบอเยี่ยงนี้


หลังจากที่วันนั้นผมเลือดกำเดาพุ่งสลบคาอกน้องแอนนาให้อับอาย ดีนะผมอ้างกับน้องแอนนาว่าผมไม่ค่อยสบาย


อากาศมันร้อนทำให้เส้นเลือดฝอยในโพรงจมูกแตกอยู่บ่อยๆ น้องแอนนาก็เลยไม่ได้ติดอกติดใจอะไร


แต่อดแอ้มคับ นั่นแหล่ะที่ทำให้ผมโมโหตัวเองที่สุด ผมลองพยายามไม่ว่าจะเป็นน้องคนไหน


พอเปิดนมปุ๊ป ผมก็เลือดกำเดาพุ่งแทบจะหลบไม่ทัน นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงยังไม่เสียเวอร์จิ้นให้สาวๆซะที


คิดแล้วช้ำจนผมชักจะห่อเหี่ยว...ใจ ลองเป็นอย่างนี้บ่อยๆผมต้องเป็นโลหิตจางตายห่าก่อนพอดี


เพื่อนๆในฝูงไฮโซของผมก็ค่อยๆเสียตัวกันไปทีละคนสองคน แม้แต่ไอ้ชางมินเด็กเรียนเคร่งขรึม


เมื่อวานมันเพิ่งไปยกครูกับเจ๊ฮีชอลมาดามประจำผับเกย์ไปแหม่บๆ คิดแล้วขนลุก


ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะเนี่ยว่าไอ้ชางมินมันจะเป็นเกย์ (=_=)


เท่ากับตอนนี้ในกลุ่มก็เหลือผมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยังจิ้นอยู่


ไม่ได้การละ เวลาไม่ค่อยท่า (แกจะรีบเสียตัวไปไหนวะตาปาร์คเพิ่งจะ 16 – ไร้ทเตอร์ - -“)


ผมต้องหาใครซักคนที่จะช่วยผมได้ โดยไม่ล้อให้ผมต้องเสียเซลฟ์ - -“




อ้อ!! นึกออกแล้ว คนนี้แหล่ะ ช่วยผมได้แน่


เฮียยุนลูกพี่ลูกน้องของผม นักศึกษาปี 3 หนุ่มเพลย์บอยตัวพ่อที่ผมแสนจะภาคภูมิใจ


เฮียอาศัยอยู่กับผมมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว เพราะพ่อแม่เฮียเสียตั้งแต่เฮียยังเด็ก


แต่พอเฮียขึ้นมหาลัยก็ไปอยู่หอนานๆทีถึงจะกลับ


โชคช่วยเหลือเกินที่มหาลัยเฮียปิดเทอมพอดี เฮียยุนเลยต้องกลับจากหอมานอนอยู่บ้านตั้งแต่เมื่อวาน


ผมลืมไปได้ยังไงเนี่ย เยี่ยม!!! เฮียยุนช่วยปาร์คด้วยยยย!!! (TOT)






TBC ….

edit @ 11 Jun 2009 20:43:02 by *PikKap๏O*~

Title :: +Virgin GuY+ แอ้มไว้ก่อนเฮียสอนไว้!!

Author :: *PikKapoO*~

Category :: Comedy มั้ง(จะพยายามนะคะ) = =

Pairing :: YOOSU

Warnning :: FIC เรื่องนี้เป็นแนว Yaoi เนื้อเรื่องทั้งหมดผู้แต่งจินตนาการขึ้นมาค่ะ

ฟิคนี้แต่งขำๆนะคะ แล้วก็อาจจะมีคำหยาบคายบ้างพอเป็นกระสัย

อ่านขำๆ อย่าไปซีเรียสน้า ^__^ แล้วก็เป็นฟิคเรื่องแรกของไร้ทเตอร์ อาจจะยังไม่ดีเท่าไหร่ยังไงก็ชี้แนะด้วยนะคะ





Intro ::


สวัสดีคับทุกคน ผมปาร์คยูชอนฮะ ผมเป็นเรียนม.ปลายธรรมดาๆคนนึง ที่ไม่ธรรมดา


เอ๊ะ!! ออกจะงงๆกันใช่มั้ยคับ (= = ?) เอาเป็นว่าผมเป็นเด็กอายุ 16 ที่มีหน้าตาหล่อเหลา จัดว่าขั้นเทพกันเลยทีเดียว


ไม่ได้เว่อร์นะคับ ใครๆที่เห็นก็พูดกันอย่างนั้น


แถมผมหน่ะ เป็นถึงลูกเจ้าของโรงแรมในเครือปาร์คกรุ๊ปที่มีสาขาทั่วเอเชียเลยนะคับ


เป็นไงหล่ะ อึ้งกันเลยใช่มะ รูปหล่อ พ่อรวย เฟี้ยวเงาะซะขนาดนี้


คุณคงคิดว่าแล้วมันไม่ธรรมดาตรงไหน คาแรคเตอร์เดิมๆอย่างนี้หาอ่านได้ในฟิคทั่วไป (-__-“)


หึหึหึ ถ้าคุณคิดอย่างนั้น คุณคิดผิดแล้วหล่ะคับ


ถึงแม้ว่าสถานะของผมจะเฟอร์เฟ็คบอยซะขนาดนี้ แต่ว่า..


….


…….


………


แต่ผมยังเวอร์จิ้นอยู่นะคับ!!!! (>///<)



ว้า!!! พูดแล้วอายจัง ถ้าเดอะแก๊งไฮโซเพื่อนๆ ของผมรู้ว่า ปาร์คยูชอน พ่อหนุ่มเพลย์บอยรุ่นเยาว์


ผู้ผ่านประสบการณ์การมีแฟนสาวมาอย่างโชกโชนถึง 16 ปียังบริสุทธิ์อยู่


พวกมันต้องล้อผมยันลูกบวชแน่ๆ

 

แล้วปาร์ค ยูชอนสุดหล่อคนนี้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่หลืบไหนดีคับ (>[]<)


แค่คิดก็สยองแล้ว ...!!



ไม่ได้การหล่ะ อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงวันเกิดอายุครบ 17 ของผมละ


ได้เวลาฤกษ์งามยามดีได้เวลาแล้ว


.....


........


..............


ผมพร้อมที่จะเสียเวอร์จิ้นแล้วครับบบบบบ!!!!! หึหึหึหึ

 

TBC....

edit @ 11 Jun 2009 20:12:16 by " PikKap๏O "~